بی انتها و موقتی

این مقاله ای است که من در پاسخ به شاهکار انتقادی T. S. الیوت ، سنت و استعدادهای فردی نوشتم ، که توسط آلفرد A. نوپف در نیویورک در سال 1921 در مجموعه مقاله های الیوت با عنوان چوب مقدس منتشر شد.

سنت س. الیوت و استعدادهای فردی ، که در سال 1921 نوشته شده است ، مقاله ای در مورد سنت ، نظم ایده آل و استعدادهای فردی است که در آن شرکت می کند ، یا در گفتگوی آنها نقش دارد. الیوت در سازماندهی مطالب مقاله ، موضع ساختاری و فلسفی را در پیش می گیرد و آن را به سه بخش تقسیم می کند. هر بخش ، i ، II و III ، به تدریج درگیر تحلیل عمیق سنت ، انتقاد ، فردیت ، گذشته ، حال و نظم ایده آل بی نهایت و در عین حال چرخه ای است که در آن "هنرمند" شرکت می کند. در حالی که من این مقاله فلسفی را خواندم ، سخنان الیوت به شکل صدای didactical بود. سخنان آغازین الیوت در مورد اجتناب ناپذیری انتقاد و تمایل این هنرمند برای دستیابی به احساس فردیت ، هنوز هم در ذهن من زنگ می زند. هنگامی که مردم ، وقتی ما می خواهیم در لحظه ای که می خواهیم یک هنرمند را ستایش کنیم ، به شدت ساکن می شویم "بر آن جنبه های کار [او] او که در آن او [یا او] حداقل به هر کس دیگری شباهت دارد" (بند 2). با مشاهده این صفات ، آنچه را که الیوت می نامد ، "جوهر عجیب مرد [یا زن]" تشکیل می دهیم (بند 2). به اندازه کافی شوخ طبعی ، نکته ای که الیوت پس از این جزئیات ادامه می دهد ، چنان آشکار است که بسیاری از جمله خودم بارها و بارها از آن غافل شده اند: "اگر به یک شاعر نزدیک شویم ... ما اغلب می بینیم که نه تنها بهترین ، بلکه بهترین هافردی ترین بخش های کار او ممکن است مواردی باشد که در آن شاعران مرده ، اجداد [او] او ، جاودانگی خود را با جدیت ادعا می کنند. »(بند 2). از این رو ، ما ، به عنوان هنرمندان ، نتیجه می گیریم و اکنون می فهمیم که حتی در آغوش دروغین فردیت ، کار ما برای همیشه با جاودانگی پیشینیان ما ماندگار است. من معتقدم که این ماهیت اجتناب ناپذیر و صادقانه هنر است. توسعه عملکرد این هنرمند در جامعه نشان دهنده سنت های جاودانه است که از گذشته به گذشته منتقل شده است. الیوت می نویسد ، "با این حال ، اگر تنها شکل سنت ، واگذاری ، شامل شیوه های نسل فوری قبل از ما در پیروی از کور یا ترسو به موفقیت های آن بود ،" سنت "باید مثبت دلسرد شود" (بند 3). این حقیقت است؛هنرمندان با تکرار بی معنی روشهای ارثی گذشته ، به ترتیب ایده آل نثر ، شعر ، مجسمه سازی ، نقاشی ، نقاشی ، هرچه که باشد ، اهمیت نمی دهند ، و به دست نمی آورند. الیوت می نویسد: "نمی توان به ارث برد" و اگر می خواهید آن را با کار بزرگ بدست آورید "(بند 3). هنرمند ، از طریق کوشش ، باید گذشته را درک کند ،