ارزش در معرض خطر (VAR): توضیح و محاسبه

ارزش در ریسک (VAR) یک معیار مالی است که خطر سرمایه گذاری ، یک نمونه کارها یا یک نهاد مانند صندوق یا شرکت را تخمین می زند. به طور خاص ، VAR آماری است که میزان ضررهای مالی احتمالی را که می تواند در یک دوره زمانی مشخص رخ دهد ، تعیین می کند. این متریک آسان است ، قابل استفاده در مورد انواع دارایی ها ، و اندازه گیری جهانی پذیرفته شده از ریسک هنگام خرید ، فروش یا توصیه دارایی است.

لبخندهای کوچک/iStock از طریق Getty Images

ارزش در معرض خطر (VAR) چیست؟

VAR مخفف ارزش در معرض خطر است و راهی برای تعیین خطر ضررهای احتمالی برای یک نهاد ، نمونه کارها یا سرمایه گذاری است. ارزش در معرض خطر معمولاً برای تعیین میزان و احتمالات خسارات احتمالی در یک سبد معین استفاده می شود. مدیران از VAR برای اندازه گیری و کنترل سطح کلی قرار گرفتن در معرض خطر استفاده می کنند. در صورت وجود ، سرمایه گذاران همچنین می توانند از آن برای کمک به تصمیم گیری در مورد سرمایه گذاری استفاده کنند.

محبوب ترین و سنتی ترین اندازه گیری ریسک در تجارت اوراق بهادار نوسانات است. با این حال ، مشکل اصلی نوسانات این است که برای جهت حرکت یک سرمایه گذاری تنظیم نمی شود. برای سرمایه گذاران ، نگرانی در مورد شانس از دست دادن پول است ، این فرضیه ای است که VAR ساخته شده است. برای سرمایه گذاران یا مدیرانی که به شانس ضرر بزرگ اهمیت می دهند ، VAR نگاهی اجمالی به سناریوی بدترین حالت سرمایه گذاری می دهد.

مدل سازی VAR پتانسیل از دست دادن در نهاد مورد ارزیابی را تعیین می کند و احتمال وقوع ضرر مشخص شده است. این با ارزیابی میزان ضرر بالقوه ، احتمال وقوع آن میزان ضرر و بازه زمانی اندازه گیری می شود.

عناصر اصلی ارزش در معرض خطر

• مقدار مشخص ضرر در ارزش یا درصد
• دوره زمانی که ریسک ارزیابی می شود
• فاصله اطمینان: نوعی برآورد محاسبه شده از داده های مشاهده شده. برای یک نمونه داده معین ، با استفاده از سطح اطمینان بالاتر ، فاصله اطمینان وسیع تری (دقیق تر) ایجاد می کند.

چه کسی از ارزش در معرض خطر استفاده می کند

ارزش در معرض خطر معمولاً برای تعیین میزان و احتمالات خسارات موجود در اوراق بهادار نهادی آنها توسط موسسات از جمله ، اما محدود به:

• بانکهای سرمایه گذاری و تجاری
• بودجه پرچین
• صندوق سرمایه گذاری مشترک
• کارگزار

بانکهای سرمایه گذاری به دلیل پتانسیل میزهای تجاری مستقل برای قرار دادن ناخواسته شرکت در دارایی های بسیار همبسته ، در سطح شرکت مدل سازی VAR به کار می روند ، بنابراین ، ناخواسته ریسک شرکت را افزایش می دهند.

غذای اصلی: ارزش در معرض خطر راهی برای محاسبه ضررهای احتمالی برای یک شرکت یا سرمایه گذاری است. این محاسبه توسط بسیاری از موسسات مختلف برای محافظت در برابر سناریوهای بدترین مورد استفاده می شود.

چه زمانی ارزش در معرض خطر استفاده می شود

ارزش در ریسک اغلب توسط مشاغلی که با چندین سرمایه گذاری پرخطر به عنوان راهی برای نظارت و کنترل سطح ریسک کل شرکت سروکار دارند ، استفاده می شود. VAR به طور معمول برای ارزیابی قرار گرفتن در معرض ریسک در سطح شرکت ، به جای ریسک خاص سرمایه گذاری استفاده می شود. بنگاهها از آن استفاده می کنند تا اندازه ضرر و زیان های دورافتاده آینده را پیش بینی کنند که اوراق بهادار (یا مشتری های آنها) ممکن است تجربه کنند.

بسیاری از بنگاهها از VAR برای تعیین میزان وثیقه مورد نیاز مشتری برای وام حاشیه هنگام تجارت ابزارهای مالی استفاده می کنند. اشخاص طرف خرید ، مانند صندوق های تامینی ، از VAR استفاده می کنند تا مشخص کنند که آیا تخصیص نمونه کارها از تحمل ریسک فعلی یا وظیفه سرمایه گذاری فعلی است.

استفاده از یک ارزیابی VAR گسترده شرکت ، تعیین خطرات تجمعی از موقعیت های جمع شده توسط میزهای مختلف معاملاتی یا ادارات در موسسه را فراهم می کند.

توجه: با استفاده از داده های ارائه شده توسط Modeling VAR ، موسسات مالی می توانند تعیین كنند كه آیا ذخایر سرمایه كافی برای تأمین ضررها در اختیار دارند ، یا اینکه آیا خطرات بالاتر از حد قابل قبول به آنها نیاز دارد تا دارایی های متمرکز را کاهش دهند.

چگونه ارزش در معرض خطر محاسبه می شود

سه روش اصلی محاسبه وار وجود دارد: روش تاریخی ، روش واریانس کواریانس و شبیه سازی مونت کارلو. هرکدام فرضیات و محاسبات خاص خود را دارند ، همچنین مزایا و مضراتی که مربوط به پیچیدگی ، سرعت محاسبه ، کاربرد برخی از ابزارهای مالی و سایر عوامل است.

1. روش تاریخی

روش تاریخی ساده ترین روش محاسبه ارزش در معرض خطر است. این روش به سادگی بازده های تاریخی واقعی را دوباره سازماندهی می کند و آنها را از بدترین تا به بهترین شکل می دهد. سپس فرض می کند که تاریخ خود را از دیدگاه خطر تکرار می کند.

به عنوان مثال ، فرض کنید یک شرکت سرمایه گذاری می خواهد 1 روز 95 ٪ VAR را برای سهام با استفاده از 100 روز داده محاسبه کند. صدک 95 در بدترین 5 ٪ بازده با بهترین روز مطابقت دارد. در این حالت ، از آنجا که از 100 روز داده استفاده می شود ، VAR به سادگی با 5 بدترین روز مطابقت دارد.

نمونه دیگری از VAR تاریخی را می توان از این طریق تصور کرد: اگر بازده منفی 5 ٪ تنها 3 ٪ از کل بازده را نشان دهد ، 97 ٪ احتمال وجود دارد که ضرر روزانه از 5 درصد تجاوز نکند.

• مزیت روش تاریخی این است که محاسبه بسیار ساده است. همچنین توضیح برای متخصصان غیر ریسک آسان است.
• ضرر این روش این است که می تواند به آرامی نسبت به تغییر محیط های بازار واکنش نشان دهد.

2. روش واریانس کواریانس

این روش به جای فرض اینکه گذشته آینده را آگاه می کند ، فرض می کند که سود و زیان به طور مساوی توزیع می شود. به این ترتیب ، ضررهای احتمالی را می توان از نظر وقایع انحراف استاندارد از میانگین تنظیم کرد. همچنین به عنوان روش پارامتری شناخته می شود ، برای مشکلات اندازه گیری ریسک که در آن توزیع ها شناخته شده و با اطمینان تخمین زده می شوند ، مناسب تر است.

بازده تخمین زده شده (یا متوسط) و انحراف استاندارد می تواند برای ایجاد منحنی توزیع عادی ترکیب شود. مشابه روش تاریخی ، روش واریانس کواریانس احتمال بازگشت بازگشت را محاسبه می کند و بر اساس این داده ها یک نمودار توزیع عادی ایجاد می کند.

• مزیت استفاده از یک منحنی توزیع عادی این است که یک مرور کلی از بازگشت به احتمال زیاد در یک دارایی ارائه می دهد. با تشکیل منحنی توزیع عادی ، تعیین احتمال بازگشت خاص نسبتاً آسان است.
• ضرر این روش این است که توزیع عادی ممکن است واقع بینانه نباشد. عوامل خارج از بازار می توانند نوسانات قیمت را افزایش دهند ، که منجر به خارج شدن منحنی توزیع عادی با شرایط واقعی بازار می شود.

3. شبیه سازی مونت کارلو

این روش شامل ایجاد مدلی برای بازده قیمت سهام در آینده و اجرای شبیه سازی های فرضی متعدد از طریق مدل است. به طور کلی ، از شبیه سازی مونت کارلو برای مدل سازی احتمال نتایج مختلف در یک فرآیند استفاده می شود که به دلیل مداخله متغیرهای تصادفی به راحتی نمی توان پیش بینی کرد.

طبق روش مونت کارلو ، ارزش در معرض خطر با ایجاد تصادفی سناریوها برای نرخ های آینده با استفاده از مدل های قیمت گذاری غیر خطی برای برآورد تغییر ارزش برای هر سناریو محاسبه می شود و سپس VAR را با توجه به بدترین ضررها محاسبه می کند.

روش مونت کارلو برای طیف گسترده ای از مشکلات اندازه گیری ریسک ، به ویژه هنگام برخورد با عوامل پیچیده مناسب است. فرض بر این است که توزیع احتمال شناخته شده برای عوامل خطر وجود دارد. این تکنیک از مدل های محاسباتی برای شبیه سازی بازده های پیش بینی شده بیش از صدها یا هزاران تکرار احتمالی استفاده می کند. سپس ، این شانس را محاسبه می کند که ضرر رخ می دهد و تأثیر را آشکار می کند.

• مزایا: از بین سه روش ، شبیه سازی مونت کارلو به طور کلی انعطاف پذیر در نظر گرفته می شود.
• ضرر: سرعت. هرچه مدل سازی رایانه سریعتر شود ، سرعت در حال تبدیل شدن به مسئله کمتر است. با این حال ، در برخی شرایط ، یک میز تجاری که به عنوان مثال نیاز به تعداد ریسک در زمان واقعی دارد ، ممکن است استفاده از شبیه سازی های پیچیده مونت کارلو را رد کند زیرا آنها زمان زیادی را می گیرند.

متغیر

فرض کنید یک مدیر ریسک می خواهد 1 روز 95 ٪ VAR را برای سهام XYZ با استفاده از 100 روز داده محاسبه کند. با استفاده از روش تاریخی ، مدیر ریسک به 100 روز گذشته بازده سهام XYZ ، به منظور بدترین تا بهترین ها ، نگاه می کند. اگر 100 بازده زیر داشته باشیم ، از پایین ترین تا بالاترین طبقه بندی شده است: < pan> مزایای: از سه روش ، شبیه سازی مونت کارلو به طور کلی انعطاف پذیر محسوب می شود.