پیش بینی مالی در روند تهیه بودجه

هدف از پیش بینی مالی ارزیابی شرایط مالی فعلی و آینده برای هدایت سیاست و تصمیمات برنامه ای است. پیش بینی مالی یک ابزار مدیریت مالی است که اطلاعات تخمین زده شده را بر اساس شرایط مالی گذشته ، فعلی و پیش بینی شده ارائه می دهد. این امر به شناسایی روندهای درآمد و هزینه های آینده کمک می کند که ممکن است تأثیر فوری یا بلند مدت بر سیاست های دولت ، اهداف استراتژیک یا خدمات جامعه داشته باشد. پیش بینی بخشی جدایی ناپذیر از روند بودجه سالانه است. یک پیش بینی مؤثر امکان تصمیم گیری بهبود یافته در حفظ نظم و انضباط مالی و ارائه خدمات ضروری جامعه را فراهم می کند.

GFOA توصیه می کند که دولت ها در تمام سطوح درآمد و هزینه های عمده ای را پیش بینی کنند. پیش بینی باید چندین سال به آینده گسترش یابد. پیش بینی ، همراه با فرضیات و روشهای اساسی آن ، باید به وضوح بیان شود و در فرایند بودجه در اختیار ذینفعان قرار گیرد. همچنین باید به طور خلاصه در سند بودجه نهایی ارائه شود. پیش بینی باید به طور مرتب کنترل شود و به صورت دوره ای به روز شود. مراحل کلیدی در یک فرآیند پیش بینی صدا شامل موارد زیر است:

فرضیات را تعریف کنید. اولین قدم در فرآیند پیش بینی تعریف موضوعات اساسی بر پیش بینی است. نتایج این مرحله اولیه بینشی را ارائه می دهد که روشهای پیش بینی مناسب ترین است و به ایجاد درک مشترک در بین پیش بینی کنندگان در مورد اهداف روند پیش بینی کمک می کند. چهار سؤال اساسی وجود دارد که باید هنگام تعریف فرضیات پیش بینی در نظر بگیرید:

1. افق زمانی پیش بینی چیست؟
2. هدف از سیاست پیش بینی دولت چیست؟به عنوان مثال ، یک پیش بینی "محافظه کار" درآمدها را دست کم می گیرد و در لایه ای از شرایط احتمالی برای هزینه ها ایجاد می کند. این ممکن است تعادل در بودجه را سخت تر کند ، اما خطر کمبود واقعی را کاهش می دهد. از طرف دیگر ، یک پیش بینی "عینی" به دنبال تخمین درآمدها و مخارج تا حد امکان است و باعث می شود تعادل در بودجه آسانتر شود ، اما خطر کمبود واقعی را افزایش می دهد. بنابراین ، یک دولت باید در مورد سیاست پیش بینی خود و فرضیات اساسی شفاف باشد.
3. موضوعات سیاسی/حقوقی مربوط به پیش بینی چیست؟از قوانین فعلی یا تغییرات مورد انتظار در قوانینی که بر پیش بینی ها تأثیر می گذارد آگاه باشید.
4. درآمدهای عمده و مقوله های هزینه چیست؟

جمع آوری اطلاعات. برای پشتیبانی از فرایند پیش بینی ، از داده های آماری و همچنین قضاوت و تخصص انباشته شده افراد در داخل و شاید در خارج از سازمان استفاده کنید. به عنوان مثال ، روسای بخش ممکن است بینشی در مورد فعالیت ها در بخش خود داشته باشند. این مرحله به منظور افزایش دانش تخصصی پیش بینی کننده در مورد نیروهای تأثیرگذار بر درآمد و هزینه ها طراحی شده است. این همچنین شامل رویدادهایی است که می تواند باعث ایجاد اختلال در محیط عملیاتی و روندهای غالب شود. هر دو برای پیش بینی مهم هستند زیرا به پیش بینی اجازه می دهند تا با هوشمندی مدل های کمی را باهوش تر بسازند و با استفاده از قضاوت خود پیش بینی کنند. فرضیات باید برای مرجع آینده ثبت شوند ، بنابراین روند پیش بینی مالی پایه ای دارد که باید از ابتدای هر چرخه شروع شود. همچنین ، با سایر اقدامات برنامه ریزی طولانی مدت سازمان یا سازمان های دیگر که بر تصمیمات مالی و محیط مالی تأثیر می گذارد ، آشنا شوید. چنین برنامه هایی ممکن است شامل برنامه های جامع توسعه و/یا بهبود سرمایه باشد.

تجزیه و تحلیل مقدماتی/اکتشافی. تجزیه و تحلیل باید شامل بررسی داده های تاریخی و شرایط اقتصادی مربوط باشد. این باعث می شود کیفیت پیش بینی هم با ارائه بینش بهتر از زمان و چه تکنیک های کمی مناسب باشد و همچنین برای تکمیل روش های پیش بینی مفید باشد. پیش بینی کننده به دنبال الگوهای یا روندهای مداوم است. به طور خاص ، پیش بینی کننده باید به دنبال شواهد مربوط به:

1. چرخه تجارت. آیا درآمد (یا هزینه) با سطح فعالیت اقتصادی در جامعه متفاوت است یا آنها از چرخه ها مستقل هستند؟چگونه نیروهای بازار گسترده تر بر هزینه های کلیدی مانند کمک های بازنشستگی تحت تأثیر بازده سرمایه گذاری تأثیر می گذارند؟
2. روند جمعیتی. آیا تغییرات جمعیت بر تقاضای خدمات و/یا درآمدها تأثیر می گذارد؟
3. خارج از کشور و ناهنجاری های تاریخی. آیا داده ها حاوی مقادیر افراطی هستند که باید توضیح داده شود؟این ممکن است که اینها نمایانگر وقایع بسیار ناهنجاری باشند که به قدرت پیش بینی مجموعه داده ها اضافه نمی کنند.
4. روابط بین متغیرها. آیا روابط مهمی بین متغیرهایی وجود دارد که می توانند به پیش بینی کمک کنند؟

روش ها را انتخاب کنید. روش های پیش بینی کمی و/یا کیفی مورد استفاده را تعیین کنید. به خاطر داشته باشید که روش انتخاب شده برای یک برنامه ممکن است برای برنامه دیگر متفاوت باشد. در حالی که تکنیک های پیچیده ممکن است در موارد خاص پاسخ های دقیق تری دریافت کنند، تکنیک های ساده تر معمولاً به همان اندازه خوب یا بهتر عمل می کنند. همچنین، تکنیک های ساده تر به داده های کمتر، تخصص کمتر پیش بینی کننده و تلاش کلی کمتری نیاز دارند. سه مدل اساسی پیش بینی که باید در نظر گرفته شود عبارتند از:

1. برون یابی. برون یابی از داده های درآمد تاریخی برای پیش بینی رفتار آینده با پیش بینی روند رو به جلو استفاده می کند. استفاده از Trending بسیار آسان است و معمولاً توسط پیش بینی کنندگان استفاده می شود. میانگین های متحرک و هموارسازی نمایی تکی تا حدودی پیچیده تر هستند، اما باید در حد توانایی های اکثر پیش بینی کنندگان باشند.
2. رگرسیون/اقتصاد سنجی. تحلیل رگرسیون یک روش آماری مبتنی بر رابطه بین متغیرهای مستقل (عواملی که قدرت پیش بینی منبع درآمد یا مخارج را دارند) و متغیر وابسته (منبع هزینه در حال پیش بینی) است. با فرض وجود رابطه خطی بین متغیرهای مستقل و وابسته، می توان از یک یا چند متغیر مستقل برای پیش بینی درآمدها یا هزینه های آتی استفاده کرد.
3. پیش بینی ترکیبیپیش بینی ترکیبی، پیش بینی مبتنی بر دانش را ترکیب می کند (پیش بینی مبتنی بر دانش شامل استفاده از دانش و احساس خود پیش بینی کننده برای موقعیت، به جای داده ها و آمار، به عنوان مبنای پیش بینی) با روش کمی پیش بینی است. روش های پیش بینی ترکیبی در عمل بسیار رایج هستند و می توانند نتایج برتر را ارائه دهند.

روش های پیاده سازیانجام پیش بینی و استفاده از محدوده های پیش بینی در روش های پیاده سازی گنجانده شده است.

1. انجام پیش بینییک یا چند مورد از روش های پیش بینی که در بالا توضیح داده شد را عملی کنید.
2. محدوده های پیش بینیممکن است عاقلانه باشد که با استفاده از سناریوهای مختلف، طیف وسیعی از نتایج پیش بینی شده را ایجاد کنیم. پیش بینی های چندگانه باید بخشی از یک رویکرد برنامه ریزی شده و کاملاً مورد بحث باشد.

از پیش بینی ها استفاده کنیدهدف از پیش بینی اطلاع رسانی و کمک به تصمیم گیری است. سه مورد که برای ارائه پیش بینی قانع کننده و آموزنده ضروری هستند عبارتند از:

1. اعتبار پیش بینی کنندهاگر قرار است به یک پیش بینی اعتماد شود، اعتبار ارائه دهندگان پیش بینی ضروری است.
   1. یک فرآیند پیش بینی شفاف داشته باشید.
   2. چگونگی مقایسه پیش بینی با پیش بینی های اقتصادی یا مالی که به طور گسترده پذیرفته شده از سازمان های خارجی مقایسه می شود ، بپردازید.
   3. نیروهایی را که بر اساس درآمد یا هزینه های شما عمل می کنند ، توصیف کنید که ممکن است نتایج واقعی بالاتر یا پایین تر از پیش بینی باشد.
   4. در تحمل دقت قابل قبول برای پیش بینی ها بمانید.
   5. برای تعیین انتظارات مناسب از میزان دقت پیش بینی خودداری کنید. به مخاطبان توجه داشته باشید که سالها تخمین زده می شود دورتر از اطمینان کمتری برخوردار هستند.
   6. مراقب استفاده از پیش بینی ها برای افزایش زنگ خطر در مورد یک بحران قریب الوقوع باشید.
   1. بیانیه واضح ، ساده و استدلال از پیام پیش بینی بسیار مهم است.
   2. پیام را در اطراف یک مجموعه اولیه از فرضیات ایجاد کنید که نشان دهنده یک سطح معقول از سازگاری با شرایط موجود است. یک استثنا برای شرایط وضع موجود ممکن است تغییر در محیط مالی/اقتصادی باشد که به طور گسترده مورد استقبال و/یا فرضیات در مورد تغییرات در محیط قرار می گیرد. چنین استثنائاتی باید به وضوح بیان شود.
   3. فرضیات باید کاملاً واضح باشد و با اطلاعات برجسته تکمیل شود. پیش بینی کننده باید توضیح دهد که چگونه فرضیات منجر به پیش بینی می شوند ، بدون اینکه جزئیات روشهای خاص را بررسی کنند.
   4. این پیام باید پیامدهای پیش بینی را از نظر کمبود بودجه یا مازاد ، تغییر در سطح ذخیره و سایر معیارها که برای مخاطب معنی دار است ، برطرف کند.
   5. درگیر کردن سایر کارکنان در فرآیند پیش بینی در این مراحل همچنین به اطمینان حاصل می شود که درک این روش توسط هواداران بالقوه کلیدی به اشتراک گذاشته شده است. حتی ممکن است مشارکت سایر کارمندان را مستقیماً در این نمایشگاه ثابت کند که ممکن است اعتبار را افزایش دهد.
   1. یک سیاست ذخیره ، که سطح ذخایر مورد نظر را برای حفظ ایجاد می کند. یک سیاست در مورد ذخایر دلالت بر نیاز به ابزارهای پیش بینی برای دیدن اینکه آیا با توجه به هزینه ها و درآمدهای آینده ، سطح ذخیره در پارامترهای مورد نظر باقی خواهد ماند یا خیر.
   2. سیاستی در مورد حفظ تعادل ساختاری ، که مستلزم هزینه های مکرر است که توسط درآمد مکرر تحت پوشش قرار می گیرد. پیش بینی لازم است تا بگوییم آیا این اتفاق در آینده رخ خواهد داد و ملاحظات پیامدهای طولانی مدت تصمیمات را تسهیل می کند.
   3. یک سیاست برنامه ریزی طولانی مدت ، که به مقامات متعهد می شود تا پیامدهای بلند مدت تصمیمات امروز را در نظر بگیرند.
   4. برنامه های بهبود سرمایه باید از افق برنامه ریزی بلند مدت استفاده کند.
   • بهترین روش: چارچوبی برای بهبود بودجه ریزی دولت و محلی دولت ، NACSLB ، 1998.
   • بهترین روش: برنامه ریزی مالی بلند مدت ، 2008.
   • بهترین روش: سطح مناسب مانده صندوق بدون محدودیت در صندوق عمومی ، 2002 ، 2009.
   • بهترین روش: شاخص های تورمی در بودجه بندی ، 2010.
   • بهترین روش: سطوح مناسب سرمایه در گردش در صندوق های سازمانی ، 2011.
   • بهترین روش: سیاست بودجه ساختاری متعادل ، 2013.
   • تأمین مالی آینده ، Shayne Kavanagh ، GFOA ، 2007.
   • تاریخ تأیید هیئت مدیره: جمعه ، 28 فوریه 2014