پویایی خود ایده آل

خود ایده آل در سالهای اخیر با اشاره به هویت و تغییر نقش ، در ادبیات مدیریت جایگاهی داشته است. با این حال ، به جز مقاله JMD در سال 2006 ، نظریه پردازی کمی در مورد خود ایده آل وجود دارد ، که اغلب به عنوان یک ساختار استاتیک رفتار می شود. هدف از این مقاله به روزرسانی و پالایش مفهوم و توضیح ماهیت پویا سازه است.

طراحی/روش شناسی/رویکرد

این مقاله مفهومی مبتنی بر مروری بر ادبیات مدیریت و روانشناسی اخیر مربوط به خود ایده آل و مؤلفه های آن است.

یافته ها

نویسندگان یک تئوری پویا از خود ایده آل در حال ظهور ارائه می دهند و چگونگی تکامل اجزای آن را با گذشت زمان بیان می کنند.

محدودیت ها/پیامدهای تحقیق

خود ایده آل ، یا دید شخصی شخص ، انگیزه اصلی یادگیری و تغییر و پایداری چنین تلاشهایی است. نظریه پویا زمان تحقیقات طولی را با استفاده از متغیرها و اقدامات بهتر تشویق و راهنمایی می کند و همچنین در مفهوم سازی نقش جامعه پذیری ، هویت اجتماعی و مراحل زندگی/شغلی کمک می کند.

مفهوم عملی

با داشتن نظریه بهتری در مورد خود ایده آل ، مربیان ، مشاوران ، مربیان و معلمان می توانند به افراد کمک کنند تا حس عمیق خود را به روز کنند و محرک پایدار یادگیری و تغییر خود ایده آل باشند. این می تواند به مردم و سازمانها کمک کند تا تعیین کننده اصلی تعامل را برطرف کنند.

اصالت/ارزش

این تئوری درک موقتی از چگونگی ایجاد خود ایده آل می تواند در دوره های مختلف زندگی و شغلی به یادگیری و تغییر انگیزه دهد ، که می تواند در طراحی تحقیقات آینده در مورد انتقال مربوط به هویت کمک کند.

کلید واژه ها

استناد

ناشر

انتشارات زمرد محدود

کپی رایت © 2021 ، ریچارد بویاتزیس و اودیان دار

مجوز

منتشر شده در مجله توسعه مدیریت. منتشر شده توسط انتشارات زمرد محدود. این مقاله تحت مجوز Creative Commons Attribution (CC با 4. 0) منتشر شده است. هر کسی ممکن است آثار این مقاله (برای اهداف تجاری و غیر تجاری) را تولید کند ، توزیع ، ترجمه کند و ایجاد کند. شرایط کامل این مجوز ممکن است در http://creativeecommons. org/licences/by/4. 0/legalcode مشاهده شود

معرفی

در دنیای فزاینده ای سکولار که از آژانس های فردی ، منابع سنتی معنا یا هدف ، مانند اعتقادات مذهبی ، سنت های جامعه یا ارزش های خانوادگی ، قدردانی می کند ، از نظر گذشته ارتباط مشابهی ندارند (Cates ، 2015). این امر در تعامل کم کارکنان (هارتر ، 2020) ، درگیری هویت (گیبسون و همکاران ، 2020) و نگرانی های مربوط به مسائل مربوط به سلامت روان (استولزر ، 2016) آشکار است. از طرف دیگر ، افراد دیگری نیز وجود دارند که درک روشنی از خود دارند ، احساس هدف در زندگی و قادر به بیان یک دید شخصی هستند (برگ ، 2015) ، که آنها را در حوزه های شخصی و حرفه ای ایجاد می کند. یک دیدگاه شخصی معنی دار و الهام بخش با نام های مختلف در ادبیات دینی و فلسفی در سراسر فرهنگ ها - ستاره شمالی ، هدایت نور ، فراخوانی ، هدف نجیب ، دارما و خود ایده آل ، از جمله های مختلف ذکر شده است.

اکتشاف علمی از خود ایده آل در درجه اول به عنوان تضاد با خود واقعی یا واقعی در شکل گیری اختلاف (Higgins ، 1987) یا به عنوان یکی از خود ممکن است (مارکوس و نوریوس ، 1986). نظریه پردازی گزاره هایی را در مورد عناصر تشکیل دهنده خود ایده آل ارائه داده است (Boyatzis and Akrivou ، 2006). تحقیقات روانشناسی سازمانی به یک کار ایده آل در مطالعات مربوط به توسعه هویت و تغییر هویت اشاره کرده است (اشفورت و دوکریچ ، 2001 ؛ داتون و همکاران ، 2010 ؛ ایبارا ، 1999). ویژگی مشترک در مورد نحوه ظاهر شدن خود ایده آل در تحقیقات مدیریت این است که این سازه را در یک لحظه از زمان ضبط می کند. ما معتقدیم که یک مفهوم سازی استاتیک از خود ایده آل به اندازه کافی تغییر نمی کند که چگونه ممکن است تغییر کند. هویت کار مشتاق مردم ممکن است در طول مشاغل خود تغییر کند و ممکن است هویت شخصی آنها در طول زندگی تغییر کند. یک مدل استاتیک توضیح نمی دهد که چگونه تغییرات در مؤلفه ها منجر به تجدید نظر در خود ایده آل می شود. زمینه تغییر هویت به دنبال درک بخشی از خود ایده آل است ، اما نظریه پردازی کافی در مورد این مفهوم بزرگتر برای هدایت تحقیقات وجود ندارد.

علاوه بر این ، نظریه های پیرامون تغییرات هویت (به عنوان مثال ایبارا ، 1999) یا تغییر در بهترین خود منعکس شده (RBS ؛ رابرتز و همکاران ، 2005) نمی توانند در متن خود ایده آل تکرار شوند زیرا خود ایده آل از نظر مفهومی متمایز و بیشتر استاز هر ایدهخود ایده آل ، همانطور که ما آن را مفهوم سازی می کنیم ، با هویت متفاوت است زیرا (1) مشتاق است و ممکن است شامل مقادیری باشد که هم مشتاق نیز باشد ، (2) ارتباط بین مؤلفه های مختلف آینده و آینده مورد نظر خود را فراهم می کند و (3)مفاهیم فراخوانی و احساس هدف را که می تواند از هویت متمایز باشد ، گنجانیده است. خود ایده آل نیز از RBS متمایز است ، زیرا گفته می شود RBS در قلمرو بین خود ایده آل و واقعی قرار دارد ، به خصوص در جایی که این دو همگرا شوند (رابرتز و همکاران ، 2005). RBS مبتنی بر تجربیات گذشته است ، نه بر آرزوهای آینده.

هدف از این مقاله ، به روزرسانی ، تقویت و پالایش مدل Boyatzis و Akrivou (2006) و ایجاد درک زمانی از پویایی خود ایده آل است. ما بررسی می کنیم که چگونه عوامل کلیدی مانند درک شخص از هدف ، ارزش ها ، فلسفه عملیاتی و هویت شخصی و اجتماعی باعث ایجاد تغییرات ظهور در خود ایده آل می شود. ما همچنین توضیح می دهیم که چگونه می توان تغییرات را در دوره زندگی و شغلی شخص ، بر اساس تجربیات برجسته و جامعه پذیری جدید تفسیر کرد. ما با بحثی در مورد چگونگی کمک به این تئوری به ادغام ساختار خود ایده آل در تحقیقات آینده در مورد تغییر عمدی نتیجه می گیریم.

ظهور خود ایده آل

خود یک ساختار شناختی پویا و چندوجهی است که شامل تمام بازنمایی های شخص از خود، مانند ویژگی های شخصی، نقش های شغلی و شخصی، فعالیت ها، عادات، عضویت های گروهی و سازمانی و ویژگی های جمعیت شناختی است (مارکوس و نوریوس، 1986). خود را می توان هم بر حسب آنچه که در حال حاضر است و هم از نظر تفاوت با خود واقعی توصیف کرد. با این حال، خود ایده آل نیز می تواند مستقل از خود واقعی باشد، زیرا یک خود آینده ممکن ممکن است به عنوان راهنمای رفتار آینده عمل کند، فراتر از مقایسه آن با خود واقعی (هیگینز، 1987). بر اساس این درک، ما خود ایده آل را به عنوان تصویر یک فرد از خود در زندگی و کار آینده مطلوبی تعریف می کنیم که فرد به آن امیدوار است. چشم انداز شخصی بیانی از خود ایده آل و اجزا و پیامدهای آن است. در این بخش به مؤلفه های روان شناختی خود ایده آل و روابط آن ها می پردازیم.

اجزای خود ایده آل

خود ایده آل به عنوان دارای مؤلفه هایی از هدف، ارزش های شخصی و فلسفه، هویت فردی و اجتماعی توصیف شده است (بویاتزیس و آکریوو، 2006). ما این مفاهیم را در این بخش بر اساس یافته های اخیر بررسی و اصلاح می کنیم.

هدف، معنا و فراخوان

هدف یک قصد پایدار و تعمیم یافته برای به انجام رساندن چیزی است که در عین حال برای خود معنادار است و پیامد آن برای جهان فراتر از خود است (دیمون و همکاران، 2003)، در حالی که معنا معنایی است که از آن ساخته می شود و اهمیت احساس می شود در مورد طبیعت. از هستی و وجود خود (استگر و همکاران، 2009). احساس هدف یا معنای کار را می توان به چیزی بیش از کار به عنوان ابزاری برای دستمزد یا موقعیت تعبیر کرد. ساختار مربوط به فراخوانی در رابطه با هر کار یا نقش اجتماعی تعریف می شود که ارزش ها و اهداف دیگر را به عنوان منابع اصلی انگیزه دارد (دیک و دافی، 2009). از آنجایی که برای بسیاری از افراد، کار کانون شدیدترین تلاش و انرژی آنهاست (Blustein, 2008)، تغییر در هویت حرفه ای به سمت تناسب بهتر با استانداردهای داخلی یا خارجی می تواند گامی به سوی یک خود ایده آل باشد (Dutton et al., 2010).

در حالی که الگوی Ibarra (1999) از خود موقت یا مدل Pratt و Foreman (2000) سازگاری سازمانی متمرکز بر تراز کردن خود امیدوار با استانداردهای خارجی مانند مدل های نقش است ، ما معتقدیم که استانداردهای داخلی بیان شده از طریق هدف یا معنای شخص برجسته است. پایه و اساس برای خود ایده آل. در حقیقت ، یک خود ایده آل مبتنی بر معیارهای خارجی ، خود باید باشد ، که نسخه ای از ایده آل تحمیل شده توسط دیگران را توصیف می کند ، یا با تمایل شخص برای خوشحال کردن دیگران (Boyatzis and Akrivou ، 2006). تصور یا بینایی خود در آینده دور می تواند جستجوی معنا را افزایش دهد (Vazeou-nieuwenhuis و همکاران ، 2017). بنابراین ، احساس هدف ، معنی یا فراخوانی به بیان و آگاهی آگاهانه از یک خود ایده آل با تمرکز توجه شخص به خود آینده مورد نظر خود کمک می کند. این امکانات بی شمار را به کسانی که در آن زمان برای شخص برجسته ترین است ، می کند.

ارزشهای شخصی و فلسفه عملیاتی

ارزشهای شخصی در اهداف و احساسات شخص در موقعیت ها تأثیر دارد (شوارتز و همکاران ، 2010) ، و آنها به ما کمک می کنند تا ارزیابی کنیم که آیا ما یک "شخص خوب" هستیم یا در تعیین اینکه آیا ما "زندگی خوبی" داریم (Haybron وTiberius ، 2012). مقادیر کار ترجیحات مربوط به نوع کار یا محیط کار را تعیین می کند که افراد مهم را در نظر می گیرند (دوز ، 1997) ، و بنابراین با هویت حرفه ای مشتاق یک شخص ارتباط خواهد داشت. این تئوریزه شده است که هر شخص دارای فلسفه زندگی است که برای تصمیم گیری های مهم مربوط به روابط ، رفتارها و اهداف استفاده می شود (شلگل و همکاران ، 2011). چنین فلسفه عملیاتی راهی برای تعیین ارزش است (Boyatzis و همکاران ، 2000) و لنزهایی را تشکیل می دهد که از طریق آن شخص مشاهده می کند و بنابراین وقایع ، افراد و فعالیت ها را ارزیابی می کند. در نهایت ، هم ارزش ها و هم فلسفه عملیاتی به فرد کمک می کند تا تعداد زیادی از خود را به یک خود ایده آل ایده آل تبدیل کند.

هویت شخصی و اجتماعی

جنبه های مختلف هویت به خود ایده آل تغذیه می شود. یکی شخصی یا هویت شخصی است که معنایی را که افراد به خودشان متصل می کنند توصیف می کند (GECAS ، 1982) ، که اغلب با ارزش های اصلی یک شخص مرتبط است. این جنبه از هویت توسط یک فرد در انتخاب های خود به عنوان اهداف ، ارزش ها و خواسته های آنها به جای عضو یک گروه استفاده می شود. مورد دیگر هویت اجتماعی یک شخص یا هویت هایی است که از برجسته ترین و غالباً هویت اجتماعی یک شخص تشکیل شده است. این شامل آرزو می کند که مانند دیگران در یک گروه خاص ، و دیدن چیزهایی از دیدگاه گروه (استتس و بورک ، 2000 ؛ تاجفل ، 1982) ، و همچنین به توسعه آرزوهای سطح فردی کمک کند (استروو و همکاران ، 2011). آنها با هم ، با کمک به فرد که می خواهند چه کسی را که می خواهند باشند و با چه کسی می خواهند در ارتباط باشند ، مؤلفه های هویت خود ایده آل را تشکیل می دهند (Sluss and Ashforth ، 2007). مشابه ارزش ها ، احساس هویت شخصی و اجتماعی برجسته و مشتاق شخص به شخص کمک می کند تا در بین آینده های احتمالی انتخاب کند.

نقش چشم انداز و امید

نظریه پردازی قبلی در مورد خود ایده آل بر عمل به تصویر کشیدن تصویری از خود در آینده تأکید می کند ، زیرا تخیل با تحریک ذهنی همراه است (Boyatzis and Akrivou ، 2006). ما معتقدیم که مکانیسم اصلی روانشناختی در اینجا شبیه سازی است که نتیجه آن نتیجه است. و در این زمینه است که ما ایده آینده را در مدل به روز شده خود معرفی می کنیم. چشم انداز توانایی قبل از تجربه آینده با شبیه سازی آن در ذهن ما است (گیلبرت و ویلسون ، 2007) و شامل بازنمایی و ارزیابی آینده های احتمالی است (Bulley and Schacter ، 2020). آینده می تواند به خیالات منجر شود (اوتتینگن و مایر ، 2002) و ایجاد حس (Vazeou-Nieuwenhuis و همکاران ، 2017). این شامل یک غربال در بسیاری از رویاهای ممکن شخص در مواردی است که در یک خود ایده آل منسجم قرار می گیرد (ری و همکاران ، 2017).

مطالعات در علوم اعصاب (دنی و همکاران ، 2014 ؛ جک و همکاران ، 2013a ، ب) که بر همبستگی های عصبی تصور خود آینده متمرکز شده اند ، رابطه نزدیک آنچه را که در زمان حال معنی دار است با آنچه که برای این امر مشتاق است ، نشان داده استآینده. چشم انداز یا تفکر آینده اپیزودیک (Seligman و همکاران ، 2013) یک نامزد قابل قبول در پیش بینی عاطفی ، انگیزه در دنبال کردن هدف و ارزیابی صریح نتایج انتخاب است (Bulley and Schacter ، 2020). به عبارت دیگر ، این عمل آینده است که به فرد اجازه می دهد تا چشم انداز خود ایده آل خود را مطرح کند.

پیش بینی مبتنی بر خود واقعی است. روندهای گذشته و قابلیت های موجود را در نظر می گیرد. این یک کار تحلیلی است که از شبکه مثبت وظیفه عصبی استفاده می کند (جک و همکاران ، 2013b). آینده در مورد آینده مورد نظر ممکن از قشر بصری جانبی و بخشی از شبکه حالت پیش فرض (DMN) استفاده می کند (جک و همکاران ، 2013a ، b). آینده به عناصر DMN مرتبط است (Seligman et al. ، 2013). از آنجا که این دو شبکه عصبی یکدیگر را سرکوب می کنند ، پیش بینی یا جزئیات برنامه ریزی احتمالاً توانایی در نظر گرفتن امکانات ، رویا و یا ایجاد یک خود ایده آل را مهار می کند.

امید یک انگیزه مثبت است که مبتنی بر یک حس تعاملی از آژانس و مسیرهای موفق است (اسنایدر و همکاران ، 1991) و یک محرک عاطفی از خود ایده آل است (Boyatzis and Akrivou ، 2006 ؛ Higgins ، 1987). به عنوان یک وضعیت عاطفی ، امید شکل می گیرد ، و خود ایده آل در حال ظهور را تغییر داده و انرژی می بخشد. در رابطه با خود ایده آل ، مربوط به تعهد شغلی ، تعامل ، رضایت از زندگی و تعهد سازمانی بوده است (برگ ، 2015 ؛ بوش و بیلیوریا ، 2014). بنابراین ، می توان امید را به عنوان یک متغیر تعدیل کننده در رابطه بین آینده و بیان یک خود ایده آل تصور کرد.

ناپیوستگی های زمانی در خود ایده آل

تجارب برجسته در زندگی و کار احتمالاً بر جنبه های ارزش ها، هویت، هدف یا امید فرد در مورد احتمالات آینده تأثیر می گذارد. تجاربی مانند زایمان (مالاکریدا و بولتون، 2012)، تغییر نقش (اشفورث و دوکیش، 2001) یا حتی دورکاری (تاچر و ژو، 2006) فرصت های جدیدی را می گشایند. وقتی این تجربیات بازتاب را فرا می خوانند، احتمالاً آگاهی آگاهانه مقدم بر تغییرات در خود ایده آل فرد است. در حالی که آگاهی از تغییرات در اجزای خود ایده آل ممکن است به تدریج اتفاق بیفتد، هر تغییر ممکن است در یک لحظه ظهور (به عنوان مثال یک ظهور یا کشف) به آگاهی فرد وارد شود و ممکن است مانند یک جهش ناپیوسته احساس شود (Boyatzis, 2008). بنابراین مهم است که مکانیسم های روانی-اجتماعی اساسی چنین ناپیوستگی های زمانی را مشخص کنیم. تشریح این جنبه از تغییر در سطح فردی بسط مهم مدل قبلی خود ایده آل است زیرا نظریه را از قلمرو ایستا به قلمرو پویا منتقل می کند.

احساس هدف یا معنای یک فرد (کاشدان و مک نایت، 2009؛ استگر و همکاران، 2009) و هویت شخصی یا اجتماعی آنها (لج و همکاران، 2012؛ شپرد و ویلیامز، 2018) ممکن است با افزایش سن در نتیجهاثر تجمعی تجربیات برجسته و دوره های پایانی مرتبط با آنها (ایبارا و پتریگلیری، 2010). دوره پایانی شرطی مطلوب، اما نه ضروری برای فرمول بندی یک خود ایده آل جدید است. ترفیع یا از دست دادن شغل خود ممکن است برای ایجاد تفکرات آگاهانه و تصمیم گیری در مورد آرزوهای حرفه ای بلند مدت فرد کافی باشد.

جامعه پذیری ، به عنوان یک سری تجربیات برای کمک به کسی که هنجارها و ارزشهای موجود در یک سازمان را یاد بگیرد (ون مانن و شاین ، 1979) همچنین ممکن است تغییراتی در آرزوهای یک شخص برای آینده و احساس تعلق آنها ایجاد کند (Sneed and Whitboue ، 2003)از طریق خود بازتاب (پرات و همکاران ، 2006). عضویت در گروه های هویت اجتماعی هم معنا و هم متعلق را منعکس می کند. معنی از طریق مقادیر ، هنجارها و نمادها منتقل می شود. تعلق وسیله نقلیه ای برای ورود به شما فراهم می کند که به مقایسه اجتماعی و تمایز از سایر گروه های هویت اجتماعی ممکن کمک می کند. تمایل شخص به بخشی از یک گروه هویت اجتماعی ، ارزش ها و رفتار گروهی را که در کارنامه خود ادغام می شوند ، تشویق می کند (Burke ، 2006). جامعه پذیری گذشته و تجربیات کلیدی می تواند هویت های طولانی ایجاد کند که می تواند تغییر کند (Whittman ، 2019). تغییرات می تواند از طریق سازگاری مذاکره ، جایگزینی هویت یا ایجاد هویتی کاملاً متفاوت از موارد قبلی ایجاد شود (ویتمن ، 2019). چندین تجربه مهم و جامعه پذیری ممکن است به طور همزمان یا پشت سر هم قبل از یک نقطه اوج اتفاق بیفتد.

نقش زندگی و مراحل شغلی یا دوره

خود زمان را می توان به عنوان مرحله ای دانست که درام تجربیات کلیدی و جامعه پذیری در آن اتفاق می افتد (داتون و همکاران ، 2010). نظریه های کلاسیک توسط اریکسون (1985) و لوینسون (1978) ، که در قلمرو شغلی توسط سوپر (1984) و دالتون و تامپسون (1986) منعکس شده است ، پیشنهاد می کنند که یک شخص در یک سری مراحل پیشرفت کند (یا رگرسیون می کند)با دوره های انتقال بین آنها. در مقابل ، مدل دنباله شاین (1978) و تنوع راننده (1982) به نام مشاغل مارپیچی ، برای افراد در حرفه هایی که در آنها تخصص خود را به جای شغل تغییر می دهند ، مناسب به نظر می رسید. تحقیقات اخیر در مورد هویت و سن سن نشان داده است که تفاوت های مربوط به سن ظاهر می شود. این تغییرات در قلمرو خود ممکن است (Frazier et al. ، 2000) ، خود ایده آل (Dhar ، 2021) ، مقادیر (Gouveia et al. ، 2015) و شخصیت (Kitayama et al. ، 2020).

بازسازی یک خود ایده آل منسجم و معنادار از ارزش ها، هدف و هویت تغییر یافته اساساً به دو صورت اتفاق می افتد. اول، یک دوره شغلی/زندگی جدید ممکن است روابط را تغییر دهد و بنابراین برجستگی تجربیات کلیدی و اجتماعی شدن را دوباره ترتیب دهد. ما ترجیح می دهیم که اصطلاح «عصر» منعکس کننده ماهیت پروتئانی و غیرسلسله مراتبی مشاغل مدرن باشد. دوم، ماهیت یک دوره جدید ممکن است به دگرگونی در تفسیر این تجربیات کمک کند. به عنوان مثال، فردی که در اوایل کار خود است، ممکن است ارتقاء را به عنوان تأیید تسلط شغلی خود تفسیر کند. در اواسط شغلی، همین ارتقاء ممکن است به عنوان نشانه ای از ارزش تلقی شود و برجستگی گنجاندن در گروه هویت اجتماعی که سازمان نمایندگی می کند را افزایش دهد. در اواخر دوران شغلی، ترفیع ممکن است سؤالاتی را در مورد پذیرش آن ایجاد کند و به راه هایی برای استفاده از آن برای اهداف دیگر، احتمالاً مولد، فکر کند. در نهایت، انتقال کلان شغلی ممکن است بر خود ایده آل تأثیر بگذارد و مدت ها قبل از تغییر نقش واقعی آغاز شود (ایبارا و باربولسکو، 2010) زیرا ممکن است احساس بی قراری و جستجوی جایگزین ها آغاز شود.

در مجموع، دوران شغلی و زندگی احتمالاً واسطه ظهور خود ایده آل یک فرد برای هر دوره جدید خواهد بود. دوران زندگی و حرفه تبدیل به چرخه زمانی طولانی تر، اغلب هفت سال به اضافه یا منهای دو سال، برای هرگونه تغییر احتمالی در خود ایده آل می شود. در هر دوره زندگی یا شغلی، سایر تجربیات کلیدی یا برجسته و همچنین تجربیات اجتماعی شدن نیز در دوره های احتمالاً کوتاه تری رخ می دهند.

این تجارب در حال تغییر فرآیندی تکرار شونده از تغییر را ایجاد می کنند. ممکن است مانند یک ریتم به نظر برسد، اما به احتمال زیاد در زمان بین رویدادهای کلیدی یا تحقق ها و همچنین تناوب کلی چرخه همانطور که در شکل 1 نشان داده شده است، ناپیوسته است.

بحث

بیشتر ادبیات هویت به خود ایده آل نپرداخته و یا صرفاً آن را به عنوان بخشی از اختلاف با خود واقعی تلقی نکرده است. توجه و اندازه گیری و اندازه گیری آن اغلب ساده تر است. خود ایده آل گریزان تر است. نظریه ما در مورد پویایی خود ایده آل ، شفافیت این سازه را به ارمغان می آورد و مطالعات آینده را در مورد انتقال مربوط به هویت آگاه می کند. این توجه به پاسخ فرد به وقایع در حال انجام است که باعث تغییر در خود ایده آل ، اقتباس (ویتمن ، 2019) ، آشتی (ری و همکاران ، 2017) یا اکتشاف امکانات در قالب بازی هویت می شود (ایبارا و پتریگلیلاری ،2010)."بازی با" عنصری از خود ایده آل ، به عنوان راهی برای آزمایش با احساسات و شناخت ظهور ، محققان هویت پنجره ای را برای پویایی رشد ارائه می دهد.

درک بیشتر پویایی خود ایده آل می تواند از مشخص کردن نوع تجربیات برجسته در خانه و کارهایی باشد که به ظهور آن کمک می کند یا مانع آن می شود. مطالعات آینده همچنین باید به عوامل سطح فردی مانند شخصیت ، که دوره و فراوانی تغییر در خود ایده آل را تعیین می کند ، نگاه کند. خود ایده آل می تواند به عنوان یک متغیر مستقل ، وابسته یا تعدیل کننده مورد استفاده قرار گیرد و به توضیح تنوع بیشتر در تعامل افراد یا پایداری واقعی یادگیری یا تغییر کمک کند.

تحقیقات آینده همچنین ممکن است نقش زمان را در درک تغییرات در خود ایده آل بررسی کند. به طور خاص ، محققان می توانند به جای اینکه به دنبال تغییر در آرزوها و رویاهای شخص در مراحل از پیش تعیین شده باشند ، از دوره های ذهنی استفاده کنند (یعنی مطالعه دوره شغلی برای یک فرد). چنین طرح تحقیق می تواند تغییرات در خود ایده آل ، انگیزه و تعامل فرد را از نظر تنوع در نیروی کار مدرن و تنوع نحوه انجام کار بررسی کند. سرانجام ، از آنجا که تمام فرآیندهای تأثیرگذار بر خود ایده آل شخص در چارچوب روابط یک شخص (Boyatzis and Rochford ، 2020) و فرهنگ (کیتایاما و همکاران ، 2020) وجود دارد ، باید به عنوان ناظران بالقوه به این موارد توجه بیشتری کرد.

نظریه ای از خود ایده آل پویا می تواند به پزشکان کمک کند تا فرهنگ سازمانی خود را در مورد میزان توجه به خود ایده آل تشخیص دهند و مداخلات آنها را به طور مناسب تر بر اساس جایی که افراد در زندگی یا دوره شغلی خود قرار می دهند ، مناسب تر کنند. دنباله مؤلفه های برنامه های آموزش ، توسعه و آموزش می تواند به توسعه ویژگی و بیان زودتر از خود ایده آل تغییر یابد. انجام این کار در زمان های مختلف در طول زندگی و شغل یک شخص به آنها کمک می کند تا نسخه به روز شده خود را از خود ایده آل خود حفظ کنند و در برابر حواس پرتی های بی معنی آسیب پذیر باشند. قرار گرفتن در معرض افراد متنوع در محل کار می تواند به بزرگسالان جوان کمک کند تا مقایسه های اجتماعی را انجام دهند و در اکتشاف خود از امکانات ایده آل کمک کنند. مربیگری ، چه به صورت جداگانه و چه در گروه ها ، می تواند برای کمک به یک فرد در تمرکز بر روی خود ایده آل و درک چگونگی تغییر آن با گذشت زمان استفاده شود.