آیا تعرفه های ترامپ به نفع کارگران و امنیت ملی آمریکا بود؟

پرزیدنت ترامپ از حمایت گرایی تجاری بیشتر حمایت کرده و مجموعه ای از تعرفه ها را بر چین، مکزیک، کانادا، اتحادیه اروپا و سایر شرکای تجاری اعمال کرده است. دولت او این سیاست ها را بر اساس سه دلیل توجیه کرد: اینکه این سیاست ها به نفع کارگران آمریکایی، به ویژه در بخش تولید است. که آنها به ایالات متحده اهرمی برای مذاکره مجدد در مورد توافقات تجاری با سایر کشورها می دهند. و اینکه آنها برای حفاظت از امنیت ملی آمریکا ضروری بودند. با توجه به این سه معیار، تعرفه های ترامپ چقدر موفق بوده است؟و چه چیزی در این انتخابات برای آینده سیاست تجاری آمریکا در خطر است؟

شرکت ها و مصرف کنندگان آمریکایی اکثریت قریب به اتفاق هزینه تعرفه های ترامپ را پرداخت کردند.

در حالی که تعرفه ها به نفع برخی از کارگران در صنایع رقیب وارداتی بود، اما به کارگران بخش هایی که به نهاده های وارداتی متکی هستند و صنایع صادرکننده که با تلافی شرکای تجاری مواجه هستند آسیب می رساند.

تعرفه های ترامپ به ایالات متحده برای مذاکره در مورد توافقات تجاری بهتر یا بهبود قابل توجهی امنیت ملی کمک نکرد.

یک نگاه نزدیکتر

تعرفه ها چیست؟

تعرفه مالیاتی است که بر کالاهای وارداتی پرداخت می شود. در دوره های قبلی تعرفه ها منبع مهمی از درآمد دولت بود، اما در دهه های اخیر دولت ایالات متحده از تعرفه ها عمدتاً برای محافظت از صنایع خاص در برابر رقابت خارجی استفاده کرده است. در طول سال ها، کنگره اختیارات قابل توجهی را برای اعمال تعرفه ها به قوه مجریه تفویض کرده است، به این معنی که رؤسای جمهور اختیار قابل توجهی برای افزایش تعرفه ها بر محصولات خاص یا واردات از کشورهای خاص دارند.

پرزیدنت ترامپ از این قدرت برای افزایش تعرفه های پنل های خورشیدی، ماشین های لباسشویی، فولاد و آلومینیوم و همچنین بر طیف وسیعی از محصولات چین استفاده کرد. به طور کلی، در سال 2019، دولت ایالات متحده 79 میلیارد دلار تعرفه وارد کرد که دو برابر ارزش دو سال قبل و فاصله شدید با روندهای اخیر است.

چه کسی تعرفه ها را پرداخت می کند؟

79 میلیارد دلار که توسط خزانه داری وارد شده است ، در اصل می تواند از سه منبع مختلف حاصل شود: شرکت های خارجی که کالاها را به ایالات متحده صادر می کنند. شرکت های آمریکایی که کالاها را از خارج وارد می کنند یا از ورودی های وارداتی در فرآیندهای تولید خود استفاده می کنند. و خانوارهای آمریکایی به عنوان مصرف کننده نهایی. ردیابی دقیق چه کسی برای تعرفه ها پرداخت می کند ، دشوار است ، زیرا این بستگی به این دارد که خریداران و فروشندگان قیمت خود را در پاسخ به تعرفه ها تنظیم می کنند ، و اینکه چگونه این قیمت ها تغییر می کنند ، هرچند زنجیره های عرضه و به مصرف کنندگان نهایی کاهش می یابد. دولت ترامپ بارها و بارها استدلال کرده است که شرکت های خارجی هزینه تعرفه ها را پرداخت می کنند. اما مطالعات متعدد حاکی از این است که این مورد نیست: هزینه تعرفه ها تقریباً به طور کامل توسط خانوارهای آمریکایی و بنگاه های آمریکایی حاصل شده است ، نه صادرکنندگان خارجی. در حالی که تخمین ها متفاوت است ، تجزیه و تحلیل های اقتصادی نشان می دهد که متوسط خانواده آمریکایی به لطف قیمت های بالاتر مصرف کننده که به تعرفه ها مربوط می شود ، از چند صد تا هزار دلار یا بیشتر در سال پرداخت کرده است.

آیا تعرفه به نفع کارگران آمریکایی بود؟

این بستگی به این دارد که ما در مورد کدام کارگران صحبت می کنیم. کارگرانی که کالاهای خاصی را تحت پوشش تعرفه تولید می کنند ، به طور معمول از حفاظت بهره می برند. اگرچه به نظر می رسد که تعرفه های محصولات فولادی به ایجاد چندین هزار شغل در صنعت فولاد کمک کرده است. به همین ترتیب ، تعرفه های ماشین لباسشویی تقریباً با 1800 شغل جدید در کارخانه های گرداب ، سامسونگ و ال جی در ایالات متحده همراه است. در این صنایع خاص ، تعرفه ها احتمالاً برای کارگران خوب بوده است.

اما هرگونه مزایایی برای کارگران در صنایع واردات واردات باید در برابر ضرر و زیان برای دو گروه دیگر از کارگران متعادل شود. اول ، بسیاری از کارگران در کارخانه هایی که از کالاهای وارداتی به عنوان ورودی در فرآیندهای تولید خود استفاده می کنند استفاده می شوند و وقتی این واردات به دلیل تعرفه افزایش می یابد ، به تولید آنها آسیب می رساند و اغلب منجر به ضرر شغلی می شود. دوم ، هنگامی که ایالات متحده به طور یک جانبه تعرفه ها را تحمیل می کند ، شرکای تجاری آمریکایی غالباً تعرفه های تلافی جویانه را اجرا می کنند که ممکن است تولید صادرات ایالات متحده را محدود کند ، در نهایت به کارگران این صنایع آسیب می رساند.

بنابراین، به طور کلی، تعرفه های ترامپ به برخی از کارگران کمک کرده و به برخی دیگر آسیب رسانده است. هیچ چیز به خصوص در این مورد تعجب آور نیست. سیاست تجاری تقریباً همیشه تأثیرات توزیعی مهمی دارد و هر تغییری در سیاست تجاری انتخابی است برای منفعت بخشیدن به برخی گروه ها به ضرر گروه های دیگر. با این حال، در مجموع، زمانی که اقتصاددانان تلاش کرده اند اثر خالص تعرفه های ترامپ را بر مشاغل بیافزایند، به نظر می رسد هر گونه دستاوردی در بخش های رقیب وارداتی بیش از زیان صنایعی که از نهاده های وارداتی استفاده می کنند و با تلافی صادرات خارجی خود مواجه می شوند، جبران شده است. و حتی مشاغلی که ایجاد شده اند هزینه های زیادی را به همراه داشته اند: مطالعات نشان می دهد که مصرف کنندگان آمریکایی حدود 817, 000 دلار قیمت های بالاتری را به دلیل تعرفه های مربوط به هر شغل ایجاد شده در صنعت ماشین لباسشویی و 900, 000 دلار در صنعت فولاد پرداخت کرده اند. در حالی که مداخلات سیاسی برای حمایت از مشاغل تولیدی ممکن است ضروری باشد، راه های ارزان تری برای انجام این کار وجود دارد.

آیا تعرفه ها به آمریکا کمک کرد تا در مورد توافقات تجاری بهتر مذاکره کند؟

دولت ترامپ همچنین استدلال کرد که تعرفه ها بخشی از موضع سخت تر مذاکره است که به ایالات متحده اهرمی برای تضمین توافق های تجاری مطلوب تر می دهد. در دوره اول، دولت دو توافقنامه تجاری عمده را تکمیل کرد: توافقنامه ایالات متحده، مکزیک و کانادا (USMCA)، که توافقنامه تجارت آزاد قبلی آمریکای شمالی (NAFTA) را به روز کرد. و توافق موسوم به "فاز اول" چین. تعرفه های ایالات متحده قطعا زمینه را برای مذاکرات USMCA و چین شکل داد: در غیاب فشار ایالات متحده، از جمله اعمال تعرفه ها و تهدیدات تعرفه های آینده، بعید به نظر می رسد مکزیک و کانادا یا چین به دنبال مذاکره برای یک توافق جدید با این کشور باشند. دولت ترامپبنابراین، در این مفهوم اساسی، تعرفه های ترامپ به مذاکره کنندگان تجاری ایالات متحده اهرمی می داد.

با این حال، وقتی با جزئیات دقیق تر به نتیجه این مذاکرات نگاه می کنیم، به نظر نمی رسد که تهدید تعرفه ها دستاوردهای قابل توجهی برای ایالات متحده داشته باشد. USMCA به طور کلی بسیار شبیه نفتا است. و فاز یک معامله تجاری عمدتاً شامل قراردادهای خرید پایه بود - که تا حدی به دلیل تعطیلی کووید-19، بسیار بعید به نظر می رسد - در حالی که سوالات ساختاری پیچیده تر، اما مهم تر از یک معامله فرضی فاز دوم را مطرح می کند. که در این مرحله بعید به نظر می رسد که هرگز رخ دهد). تعرفه ها ممکن است توجه سایر کشورها را به خود جلب کند، اما لزوما آنها را به دادن امتیازات اساسی به خواسته های ایالات متحده سوق نمی دهد.

و در حالی که ممکن است تعرفه های ترامپ برخی از کشورها را به پای میز مذاکره کشانده باشد، در درازمدت تعرفه ها احتمالاً به دور کردن سایر شرکای تجاری بالقوه نیز کمک کرده است. هنگام مذاکره بر سر قراردادهای تجاری، کشورها شرکایی می خواهند که سیاست هایشان پایدار و قابل پیش بینی باشد، با هدف ایجاد یک مشارکت بلندمدت برد-برد. اشتیاق ترامپ برای توسل به تعرفه ها، از جمله در روابط با متحدان نزدیک، ایالات متحده را به یک شریک تجاری کمتر مطلوب برای سایر کشورها تبدیل کرده است.

آیا تعرفه ها امنیت ملی آمریکا را بهبود بخشید؟

رئیس جمهور ترامپ بیش از هر دولت اخیر دیگری نگرانی های امنیت ملی را به عنوان توجیهی برای سیاست های تجاری حمایت گرایانه ذکر کرده است. دولت او بر اساس بررسی های امنیت ملی (که به عنوان تحقیقات بخش 232 شناخته می شود) تعرفه هایی را بر واردات فولاد و آلومینیوم اعمال کرد و تهدید کرد که این کار را برای خودروها، اورانیوم و تیتانیوم انجام خواهد داد. دولت چین سیاست تجاری خود را در زمینه امنیت ملی، به ویژه در رابطه با رقابت فناوری شامل شرکت هایی مانند هوآوی و تیک تاک، تنظیم کرده است. پیتر ناوارو، مشاور کاخ سفید، استدلال کرده است که "امنیت اقتصادی امنیت ملی است" و به دنبال پیوند صریح یک سیاست اقتصادی بین المللی متقابل تر و قاطعانه تر با یک سیاست نظامی و خارجی تهاجمی تر است.

ارزیابی تأثیر سیاست تجاری بر امنیت ملی دشوار است. به طور کلی، یک اجماع کلی در میان سیاستگذاران واشنگتن وجود دارد که رقابت امنیتی شدید آمریکا با چین مستلزم تجدید نظر در استراتژی اقتصادی دهه های 1990 و 2000 است، که اساساً مبتنی بر افزایش تعامل بود، اما وضوح کمتری در مورد تغییرات مورد نیاز داشت. پرونده امنیت ملی برای تعرفه های فولاد و آلومینیوم حتی مبهم تر است: در حالی که ممکن است موردی برای اطمینان از ظرفیت تولید داخلی برای این کالاها وجود داشته باشد، مشخص نیست که تعرفه ها بهترین ابزار باشد (یا حتی به این هدف دست پیدا کنند). این تعرفه ها با بسیاری از نزدیک ترین شرکای امنیتی آمریکا، به ویژه کانادا که تلاش ها برای ایجاد یک اتحاد چندجانبه گسترده تر برای به چالش کشیدن چین را تضعیف کرد، دشمنی کرد. علاوه بر این، توسل های مکرر دولت ترامپ به امنیت ملی بر اساس دلایل ضعیف، عقب راندن ایالات متحده را دشوارتر می کند، زمانی که کشورهای دیگر با درخواست های ضعیف برای امنیت ملی پوشش حمایت گرایی را می پوشانند.

در انتخابات آینده چه چیزی در خطر است؟

اگر جو بایدن برنده شود ، او به احتمال زیاد به دنبال معکوس کردن برخی از فشار بیشتر حمایت گرایانه ترامپ خواهد بود. به ویژه ، بایدن به دنبال ترمیم روابط تجاری با متفقین در آمریکای شمالی و اروپا و کار از طریق کانال های مستقر مانند سازمان تجارت جهانی (WTO) خواهد بود. با این حال او بعید به نظر می رسد که به سادگی به الگوی تجارت کلینتون ، جورج دبلیو بوش و اوباما بازگردد. چندین مشاور سیاست تجارت دموکراتیک استدلال کرده اند که بایدن باید با رویکردهای قبلی و طرفدار شرکتی برای تجارت روبرو شود. به عنوان مثال ، سیاست تجارت بایدن احتمالاً تأکید بیشتری بر نگرانی های کار و محیط زیست نسبت به دولت های قبلی دارد. بایدن قول داده است كه دولت خود "تا زمانی كه ما سرمایه گذاری های بزرگی را در خانه ، در كارگران و جوامع ما انجام ندادیم ، وارد توافق نامه های تجاری جدید نشویم و از یك سیاست خرید قوی آمریكا حمایت كنیم. او به شدت از تعرفه های ترامپ در مورد چین انتقاد کرده است ، اما مشخص نیست که دولت وی آنها را حفظ خواهد کرد یا نه. در هر صورت ، یک دولت بایدن تقریباً مطمئناً سیاست تجارت تقابل با چین را نسبت به کلینتون ، بوش و اوباما اتخاذ می کند.

از طرف او ، اگر ترامپ در دوره دوم پیروز شود ، ما لزوماً نباید فقط انتظار ادامه سیاست های تجاری دوره اول او را داشته باشیم. در حالی که خود ترامپ مدت ها است انگیزه های حمایت گرایانه ای داشته است ، در اولین دوره خود ، تیم مشاوران وی بین یک گروه تأسیس ، طرفدار تجارت و یک جناح حمایت گرایانه تقسیم می شد. یک نتیجه این بود که ، به ویژه در سالهای اولیه ریاست جمهوری ، لفاظی های تجاری ترامپ از تغییرات واقعی در سیاست ها فراتر رفت - تهاجمی ترین اعلامیه های ترامپ هرگز به نتیجه نرسید ، و هنگامی که دولت معاملات تجاری (مانند NAFTA) را دوباره مذاکره کرد ، این تغییرات بود. کاملاً متوسطبا این حال ، در طول سه سال و نیم گذشته ، بسیاری از مشاوران و مقاماتی که حمایت از ترامپ را مهار کرده اند ، از سمت خود خارج شده اند و تعادل را به نفع گزینه های جسورانه تر و رادیکال تر دارند. این پویا به احتمال زیاد در دوره دوم گسترش می یابد ، که نشان می دهد دولت ترامپ احتمالاً برخی از ایده های شدیدتر خود را دنبال خواهد کرد. این موارد شامل عقب نشینی از WTO است (هرچند که مطمئناً ، این ایده هنوز هم با مقاومت شدید روبرو خواهد شد) و تحریک دعواهای تجاری بیشتر با متحدین مانند اروپا ، کانادا ، مکزیک و ژاپن است. در دوره دوم ، نگهبان هایی که سیاست های تجاری ترامپ را از انحراف بیش از حد از رویکردهای تعیین شده باز می دارد ، بیشتر از بین می رود و درهای را به سمت تغییرات اساسی تر باز می کند.