جفت های اصلی ارز ، خردسالان ، صلیب

هر کشور مستقل ارز خود را دارد ، به جز معدود مواردی که از ارز کشور دیگری استفاده می کنند ، به عنوان مثال پاناما از دلار آمریکا استفاده می کند. بسته به وضعیت کشور صادر کننده ، ارزها مهم یا جزئی در نظر گرفته می شوند ، از جمله:

• اندازه اندازه گیری شده توسط تولید ناخالص داخلی
• آیا این یک ارز ذخیره است
• اندازه بازارهای سرمایه
• آزادی از کنترل سرمایه

ارزهایی که "عمده" در نظر گرفته می شوند ، بیشترین استفاده در تجارت جهانی و دارایی هستند - دلار آمریکا ، پوند انگلستان ، یورو و ین ژاپنی. توجه داشته باشید که چین دومین یا سومین اقتصاد بزرگ جهان است ، اما با این وجود پول چین "عمده" محسوب نمی شود. این امر به این دلیل است که دولت و نه بازار آزاد نرخ بهره و ارز را تعیین می کند. هر یک از ارزهای نامگذاری شده در یک جفت ارز عمده باید آزادانه معامله شوند ، به این معنی که هیچ دخالتی در قالب کنترل سرمایه یا محدودیت های دولت در جریان و جریان وجود ندارد.

هر یک از بزرگان یک ارز ذخیره به میزان بیشتری یا کمتر است ، با این که دلار آمریکا بیش از 65 ٪ سهم را در اختیار دارد اما یورو ، پوند و ین نیز به عنوان ارزهای ذخیره شده استفاده می شود. دلیل اصلی کشورها که ارزهای خارجی را در اختیار دارند این است که بتوانند با توجه به همه فروشندگان که مایل به گرفتن ارز ذخیره هستند ، تجهیزات غذایی یا تجهیزات نظامی را خریداری کنند. دلار آمریکا بهترین ارز ذخیره است زیرا حدود 75 ٪ از تجارت جهانی به دلار می رسد.

بنابراین جای تعجب آور نیست که حجم تجارت و تجارت جریان سرمایه بالاترین در بین جفت های اصلی ارز است. این واقعاً باید به عنوان یک جفت اصلی/عمده ارز نامگذاری شود ، زیرا هر ارز به خودی خود اصلی است و دو ارز نیروگاه مانند یورو/دلار ، یورو/ین یا پوند/یورو را با هم ترکیب می کند. هنگامی که یک ارز بزرگ (دلار) را با یک ارز جزئی (پزو مکزیکی) ترکیب می کنید ، یک جفت ارز جزئی دریافت می کنید.

همچنین "فرانک سوئیس" و دلارهای کانادا ، استرالیا و نیوزیلند هستند. فرانک سوئیس علی رغم اندازه نسبتاً اندک اقتصاد و بازارهای مالی به دلیل نقش سنتی خود به عنوان یک کشور خنثی و یک پناهگاه امن ، به عنوان عمده شناخته می شود. کانادا ، استرالیا و نیوزیلند واجد شرایط هستند زیرا سیستم های مالی درجه یک دارند و تأمین کنندگان مهم مواد/کالاهای اولیه هستند. توجه داشته باشید که تقریباً در مورد همه شامل فرانک سوئیس در هر لیست از جفت های اصلی ارز است ، اما همه شامل دلار کانادایی ، استرالیا یا نیوزیلند نمی شوند.

همه ارزهای اصلی یکسان ایجاد نمی شوند. ایالات متحده بزرگترین بازار اوراق قرضه دولتی (و بزرگترین بازار اوراق قرضه شرکتی) را دارد که مالکیت خارجی اسکناس و اوراق قرضه دولتی در حدود 40 درصد است. ژاپن بازار اوراق قرضه دولتی بسیار بزرگی نیز دارد، اما با مشارکت خارجی حدود 10 درصد. بازار اوراق قرضه اروپا در میان تعداد زیادی عضو پراکنده است (اتحادیه اروپا 28 عضو دارد و اتحادیه پولی اروپا، کشورهایی که از یورو استفاده می کنند، 19 عضو دارد).

مراقب آنچه می خوانید باشید

وقتی مطبوعات مالی درباره «دلار» یا «یورو» می نویسند، خبرنگاران در واقع اشتباه می کنند. اشاره به هر ارز بدون نام بردن واحد پول دوم جفت باعث سردرگمی می شود. وقتی خبرنگاری می نویسد «دلار بالا رفت»، منظورش کدام دلار است؟این می تواند شاخص دلار، یک قرارداد آتی بر اساس سبدی از ارزها، یا USD/JPY، یا حتی EUR/USD باشد، اگرچه برای دقیق بودن، باید بنویسد "یورو پایین آمد."

به عبارت دیگر، چیزی به نام ارز تک نامی در بازار فارکس وجود ندارد. همه ارزهای فارکس، طبق تعریف، جفت هستند. یک راه مفید برای فکر کردن در مورد جفت ارز این است که ارز پایه را تصور کنید، ارزی که نام آن اول به عنوان Object و نام دوم در جفت به عنوان پولی که با آن شی می خرید یا می فروشید. بنابراین، وقتی EUR/USD می خرید، زیرا معتقدید یورو بالا می رود و می توانید بعداً آن را با سود بفروشید، EUR دقیقاً مانند یک سهام، اوراق قرضه یا کالا، موضوع است و شما هزینه آن را خواهید پرداخت. یورو با استفاده از پولی که اتفاقاً به دلار است. ممکن است به همین راحتی یورو بخرید و برای آنها با ین ژاپن (EUR/JPY) بپردازید یا یورو بخرید و پول آن را با پوند (EUR/GBP) بپردازید.

سه ست جفت

رشته های تحصیلی

اگر از گزارش BIS به عنوان نقطه مرجع استفاده می کردیم، می توانیم بگوییم که «جفت ارز اصلی» جفت ارزی است که بیش از 3 درصد گردش مالی روزانه را دارد. هفت جفت اصلی وجود دارد: EUR/USD، USD/JPY، GBP/USD، AUD/USD، USD/CAD، USD/CNY، و USD/CHF.

با این حال، تعریف مرسوم فعلی جفت USD/CNY را کنار می گذارد، زیرا به ندرت برای مشتریان خرده فروش در دسترس است. در همان زمان، NZD/USD به دلیل وضعیت بالای دلار نیوزیلند اضافه خواهد شد. همچنین، جفت ارزهایی مانند EUR/GBP، EUR/JPY، و GBP/JPY با وجود حجم معاملات کمتر، معمولاً عمده محسوب می شوند.

جفت ارزهای جزئی

آنچه باعث می شود یک جفت ارز "جزئی" باشد ، گنجاندن ارز است که کشور آن دارای یک بازار مالی نسبتاً کوچک یا توسعه نیافته ، هم سهام و هم اوراق است. یک کشور ارزی "جزئی" می تواند مانند چین یا روسیه اقتصاد بسیار بزرگی داشته باشد ، اما هنوز هم جزئی تلقی می شود زیرا ارز آن آزادانه شناور نمی شود. ارزهای جزئی شامل برخی از بازار توسعه یافته و برخی از ارزهای در حال ظهور بازار است. نمونه ای از بازار توسعه یافته ارز جزئی ، کره جنوبی برنده است.

ارزهای جزئی شامل پزو مکزیکی ، یوان چینی ، کره جنوبی برنده دلار ، کرون سوئدی ، روبل رول ، کرون نروژی ، دلار هنگ کنگ ، دلار سنگاپور و لیر ترکیه است. در بازار خرده فروشی فارکس ، ارزهای "جزئی" اکنون به طور کلی "عجیب و غریب" نامیده می شوند ، اگرچه برخی از تحلیلگران کلمه "عجیب و غریب" را برای ارز متشکل از دو خردسالان ، مانند رند آفریقای جنوبی/ترکیه ، نجات می دهند. بیشتر جفت های جزئی سهم بسیار کمی از کل حجم معاملات فارکس دارند. به عنوان مثال EUR/TRY ، 0. 1 ٪ و USD/Try 1. 2 ٪ دارد.

بسیاری از ارزهای دیگر وجود دارد که ارزهای جزئی در نظر گرفته می شوند ، مانند لهستانی زلوتی ، مجارستانی فورینت ، رند آفریقای جنوبی ، برزیل واقعی ، نامگذاری چند مورد است. در لهستان و مجارستان ، انتظارات از عضویت کامل در اتحادیه پولی اروپا در حال حاضر منجر به استفاده گسترده یورو شده است. انتظار می رود لهستان در سال 2020 بپیوندد ، اما مجارستان تاریخ هدف خاصی ندارد.

باز هم ، ترکیب یک ارز بزرگ با یک خردسال ، این جفت را به یک جفت "اصلی" تبدیل نمی کند. جزئی می ماند.

نرخ متقاطع

معامله گران با گرفتن دو جفت ارز مانند یورو/دلار و USD/MXN و ترکیب این دو ، نرخ متقاطع ایجاد می کنند. معامله گر با لغو ارز تکراری ، یک جفت ارز ترکیبی یا "صلیب" مانند EUR/MXN ایجاد می کند. جفت ارز حاصل با وجود این واقعیت که EUR/USD بیشترین معامله ارز را دارد و USD/MXN نیز محبوب ترین است ، دارای یک حجم معاملات ناچیز است.

از نظر ترکیب امکانات بی پایان وجود دارد ، اما این ترکیب باطنی تر ، مانند یک آزمایش/KRW (ترکیه لیرا در مقابل کره جنوبی برنده) صلیب ، گسترش گسترده تر و نقدینگی کمتر در دسترس است.

نقدینگی معمولاً به راحتی در دسترس است و گسترش در صلیب های اصلی ، که شامل AUD/CAD ، AUD/JPY ، EUR/AUD و CAD/JPY نیز می باشد ، از نظر منطقی محکم است. حتی در صلیب های جزئی مانند EUR/PLN (یورو در مقابل لهستانی زلوتی) و یورو/مالش (یورو در مقابل روبل روسی) ، در شرایط عادی ، قیمت ها به راحتی می توان یافت ، اگرچه همیشه در مقادیر بیشتری نیست.

نکته حرفه ای: هنگام برخورد با جفت و صلیب ارزی جزئی ، مهم است که اگر نقدینگی به دلایلی خشک شود (معمولاً برخی از رویدادها باعث از بین رفتن خطر می شوند) ، جفت هایی با ارزهای بازارهای نوظهور ابتدا گسترش می یابند و نقدینگی را کاهش می دهند، سپس سایر جفت ها و صلیب های ارزی جزئی و سرانجام جفت های اصلی ارز. اگر یک رویداد خطر بزرگتر در افق وجود داشته باشد ، بهتر است به رشته های بزرگ بپیوندید ، جایی که قابلیت مانور بیشتری وجود دارد.