آیا دلار قوی باعث رکود جهانی خواهد شد؟

در ماه های اخیر ، روایتی ترسناک در محافل مالی بین المللی قرار گرفته است: افزایش نرخ بهره ایالات متحده باعث افزایش دلار می شود و ارزهای ارزانتری و هزینه های وارداتی بالاتر را بر روی اقتصادهایی که قبلاً با افزایش انرژی و قیمت مواد غذایی تلاش می کنند ، مجبور می کند. برای نگه داشتن درب در افزایش تورم ، بانکهای مرکزی خارجی باید سیاست های پولی خود را بیشتر محکم کنند و جهان را به رکود جهانی سوق دهند. علاوه بر این ، نرخ بهره بالاتر ایالات متحده و دلار قوی تر فشار ویژه ای را بر اقتصادهای نوظهور بازار (EME) وارد می کند ، که برای بازپرداخت بدهی های دلار خود با ارزهای محلی همیشه ارزان قیمت باید دلار خریداری کند.

این روایت ها ، ترسناک همانطور که هستند ، اغلب در زیر عناوین ترسناک تر ظاهر می شوند:

"چگونه دلار در حال افزایش ایالات متحده ، پرداخت هزینه های هر چیزی در کشورهای جهان را تقریبا غیرممکن می کند."(ثروت ، 18 اکتبر)

"سقوط از حرکات نرخ ، فدرال رزرو را متوقف نمی کند."(نیویورک تایمز ، 7 اکتبر)

"فدرال رزرو جهان را در دست خود دارد - و حرکات تهاجمی آن در حال ایجاد هرج و مرج اقتصادی جهانی است که می تواند برگردد و به ایالات متحده آسیب برساند."(خودی تجاری ، 1 اکتبر)

در این نگرانی ها بیش از یک دانه حقیقت وجود دارد. یک دلار در حال افزایش یکی از کانال هایی است که از طریق آن سفت شدن سیاست های پولی ایالات متحده به خنک شدن اقتصاد کمک می کند ، و این به ناچار شامل صادرات مقدار مشخصی از تورم ما به سایر اقتصادها است. همچنین درست است که ، از نظر تاریخی ، سیاست های محکم تر ، به معنای خبرهای بد برای EMES بوده است: ارزهای فرو رفته ، افزایش اعتبار و افزایش جریان سرمایه. این اثرات به ویژه در مواقعی که فدرال رزرو نسبت به افزایش تورم (به عنوان مثال ، اوایل دهه 1980) واکنش نشان می داد ، به جای رشد اقتصادی ایالات متحده (اواسط دهه 2000) واکنش نشان می داد.

اما بخش عمده ای از بحث های فعلی نقش سفت کننده فدرال رزرو و قدردانی دلار در تاریک شدن چشم اندازهای اقتصاد جهانی را اغراق می کند. اول ، برخلاف تصور منتقل شده توسط بسیاری از مفسران ، فدرال رزرو در پاسخ به افزایش تورم فوق العاده تهاجمی نبوده است. بانکهای مرکزی در بسیاری از کشورها (از جمله برزیل ، شیلی ، کلمبیا ، جمهوری چک ، مکزیک ، پرو ، لهستان و انگلستان) شروع به سفت شدن سیاست های پولی قبل از فدرال رزرو کردند و بیشتر آنها با توجه به تعداد بیشتری از آنها نرخ های بیشتری را افزایش دادند. کشورهایی که افزایش بیشتری در تورم اصلی دارند (به استثنای غذا و انرژی) به طور کلی افزایش بیشتر در نرخ بهره را انجام می دهند - پاسخ فدرال رزرو به تورم بسیار مطابق با آن رابطه بوده است.

دوم ، دلار قوی فشار کمتری به EMES نسبت به آنچه که معمولاً گفته می شود ، وارد می کند. بیشتر مباحث مربوط به این موضوع بر ارزش دلار در برابر ارزهای اقتصادهای پیشرفته متمرکز است. حتی پس از تسلیم برخی از سودهای خود در هفته گذشته ، این امر از ابتدای سال 2021 بر اساس داده های فدرال رزرو حدود 15 درصد افزایش یافته است.

در مقابل ، ارزش دلار در برابر ارزهای شرکای تجاری EME ما در مدت مشابه حدود 8 درصد افزایش یافته است. این افزایش کوچکتر دلار در برابر EMES به افزایش کمتری در بار بدهی آنها تبدیل می شود. در واقع ، تاکنون امسال ، بیشتر EME های اصلی به خوبی منطقی بوده اند. اعتبار در مورد خزانه داری ایالات متحده به بدهی دلار که توسط EMES مدیون است ، اندازه گیری خوبی از ارزیابی بازار از اعتبار آنها ، به طور متوسط گسترده شده است اما به طور کلی با دامنه های تاریخی باقی مانده است.

مطمئناً ، به ویژه اقتصادهای شکننده ، مانند سریلانکا ، پاکستان و آرژانتین ، مشکلات بدهی وخیم تری را تجربه می کنند ، اما اینها تا حد زیادی منعکس کننده عدم تعادل اساسی خود هستند و به هر حال بعید است که اقتصاد جهانی را به رکود بکشند.

سرانجام ، نقش دلار قوی در تقویت تورم در خارج از کشور اغراق شده است. از آنجا که تقریباً همه ارزها در برابر دلار سقوط کرده اند ، "نرخ ارز چند جانبه" هر اقتصاد خارجی (یعنی میانگین نرخ ارز آن در برابر همه شرکای تجاری خود) بسیار کمتر از نرخ "دو جانبه" خود در برابر دلار کاهش یافته است.

در نتیجه ، اقتصادهای خارجی افزایش کمتری در هزینه های واردات و بنابراین قیمت مصرف کننده از آنچه که از استهلاک ارزهای آنها در برابر دلار صرفاً دلالت دارد ، تجربه کردند.(علاوه بر واردات از ایالات متحده ، قیمت کالاها مانند نفت نیز به دلار فاکتور می شود ، اما قیمت آنها به طور کلی با افزایش دلار کاهش می یابد.) و این بدان معنی است که بانک های مرکزی خارجی مجبور شده اند سیاست های پولی را کمتر محکم کنند.

خلاصه ، افزایش دلار چالش هایی را برای اقتصاد جهانی ایجاد می کند ، اما این چالش ها نباید بیش از حد مورد استفاده قرار گیرند. تمرکز باریک بر دلار قوی ، آنچه را که بدون شک نیروهای برجسته تری هستند که اقتصاد جهان را به سمت رکود سوق می دهند ، نشان می دهد: انرژی بالا و هزینه های غذایی. کمبود انرژی ، به ویژه در اروپا ، ناشی از حمله روسیه به اوکراین ؛افزایش نرخ تورم باعث می شود بانکهای مرکزی در سراسر جهان سیاست های پولی را محکم کنند. خط مشی صفر و متعهد رشد چین ؛و زخم های اقتصادی و ایجاد بدهی به عنوان میراث همه گیر Covid-19 باقی مانده است.

استیون کامین همکار ارشد در موسسه بنگاه آمریکایی (AEI) است ، جایی که وی موضوعات بین المللی اقتصادی و مالی را مطالعه می کند.