هیاهو بیش از ارزهای دیجیتال بانک مرکزی چیست؟

برای بانک های مرکزی ، پول نقد دیجیتال جایگزین ایمن تر ، سریعتر و انعطاف پذیر تر برای یادداشت ها و سکه ها را ارائه می دهد

شانزدهم فوریه 2021 اشتراک گذاری

ارزهای دیجیتالی بانک مرکزی در حال آمدن هستند. چین محاکمات بزرگ "E-Yuan" را آغاز کرده است. مقامات اروپایی می خواهند یورو دیجیتالی را تا سال 2025 راه اندازی کنند. فدرال رزرو آمریکا در حال مطالعه این است که آیا این دادخواست را دنبال می کند. باهاما قبلاً نسخه خود را با عنوان "دلار شن و ماسه" در گردش قرار داده است. این عجله ناگهانی باعث هیجان و سردرگمی می شود. یک ارز دیجیتالی بانکی مرکزی یا CBDC به نظر می رسد مانند یک نوآوری پولی جدید ، شاید یک مقام رسمی بیت کوین باشد. اما مشخص نیست که نکته چیست. بسیاری از افراد در حال حاضر از ارز دیجیتال استفاده می کنند ، چه در برنامه های تلفن همراه برای پرداخت و چه در وب سایت های بانکی برای نقل و انتقالات. این ارزهای دیجیتال جدید چیست و چرا بانکهای مرکزی آنها را ایجاد می کنند؟

CBDC ها به سادگی یک نسخه دیجیتالی از پول نقد هستند - پول فیزیکی که توسط بانکهای مرکزی صادر می شود. در اکثر کشورها ، طراحی آنها احتمالاً شبیه به سیستم عامل های پرداخت آنلاین موجود است ، با یک تفاوت کلیدی: پول نگهداری شده در یک برنامه یا وب سایت CBDC معادل سپرده در بانک مرکزی است. انگیزه اصلی بانک های مرکزی محدود کردن خطرات ذاتی در تغییر جهانی به پرداخت های بدون پول است. آنها مسئول ایمنی سیستم پولی هستند که اساسی ترین عنصر آن تضمین می کند که مردم می توانند از پول نقد برای خرید چیزها استفاده کنند. اما در دنیایی که تحت سلطه Apple Pay یا Alipay است ، معاملات روزمره به جای بانک های مرکزی به شرکت های خصوصی بستگی دارد. ارزهای رمزنگاری شده مانند بیت کوین و "stablecoins" (که ارزش آنها را به دلار یا دارایی های دیگر می اندازد) مانند Diem تحت حمایت فیس بوک (سابق Libra) نیز تهدیدی است که به طور بالقوه در اختیار دولت قرار می گیرد. با CBDCS ، بانک های مرکزی در پرداخت های آنلاین حضور قوی تری خواهند داشت. این امر باعث کاهش خطر ثبات مالی از اتکا به سیستم های پرداخت صرفاً خصوصی می شود. و برخی از افراد ممکن است دوست داشته باشند که حداقل برخی از پول نقد دیجیتالی خود را بر روی یک بستر رسمی قابل اعتماد نگه دارند.

CBDC ها فقط وسیله ای برای دفاع از چمن بانک های مرکزی نیستند. بانک های مرکزی نیز فرصت هایی را می بینند. تراکنش های بدون نقد، پرداخت های سریع تر و مطمئن تری را انجام می دهند و کمتر در معرض جعل هستند. صدور پول دیجیتال ارزان تر از ضرب سکه است، تا زمانی که در برابر هک محافظت شود. مقامات همچنین نظارت آسان تری بر نحوه استفاده از پول دیجیتال دارند و این امر تأمین مالی فعالیت های مجرمانه را دشوارتر می کند. در کشورهای فقیرتر، بانک های مرکزی امیدوارند که ارزهای دیجیتال شهروندان بدون بانک را وارد سیستم مالی کنند و توسعه اقتصادی را تقویت کنند. بانک های مرکزی نیز می توانند اختیارات جدیدی به دست آورند. یکی از موانعی که در حال حاضر برای نرخ های بهره منفی وجود دارد این است که پس انداز کنندگان می توانند به پول نقد روی آورند که نرخ بهره واقعی آن صفر است. در دنیای بدون پول نقد، بانک های مرکزی می توانند در تئوری ارز دیجیتال را برنامه ریزی کنند تا نرخ های منفی داشته باشد. آن ها همچنین می توانند از کیف پول های تلفن همراه برای مستقیم تر کردن تزریق پول نقد استفاده کنند - به عنوان مثال، ارسال سریع پول برای ساکنان منطقه ای که در اثر زلزله رخ داده است.

این استفاده های بلندپروازانه از ارزهای دیجیتال به خوبی در آینده است. برای سال های آینده، بانک های مرکزی به ارائه اسکناس ها در کنار کیف پول های الکترونیکی ادامه می دهند و متوجه می شوند که بسیاری از مردم هنوز می خواهند از پول نقد استفاده کنند یا به سادگی قادر به استفاده از تلفن های هوشمند نیستند. بانک مرکزی نیز در حرفه محتاط است. جروم پاول، رئیس فدرال رزرو، گفته است که آمریکا ترجیح می دهد با یک ارز دیجیتال "درست به جای اول بودن".

در واقع آقای پاول و همکارانش در حال حاضر تجربه زیادی در مدیریت آنچه به عنوان ارزهای دیجیتال «عمده فروشی» شناخته می شوند، دارند: سپرده های ذخیره بانک های تجاری در بانک های مرکزی. سوال واقعی این است که چگونه می توان ارزهای دیجیتال "خرده فروشی" را برای عموم طراحی کرد. یکی از گزینه ها این است که بانک های مرکزی برنامه های تلفن همراه رسمی خود را ارائه دهند. مورد دیگر این است که مردم از برنامه های پرداخت ترجیحی خود استفاده کنند، همانطور که اکنون انجام می دهند، اما مقداری پول نقد روی آن ها مستقیماً به حسابی در بانک مرکزی متصل باشند، نه اینکه در ترازنامه ارائه دهنده پرداخت بنشینند. برخی از سیاست گذاران نگران «اجرای بانک های دیجیتال» هستند، که اگر مردم پس انداز خود را با وحشت به CBDC تبدیل کنند و نقدینگی بانک ها را تخلیه کنند، ممکن است رخ دهد. سقف سرمایه گذاری ها یا نقل و انتقالات CBDC ممکن است حداقل برای شروع یک محافظت مفید باشد. مرتب کردن همه این جزئیات زمان می برد. اما جهت کلی روشن است. با ناپدید شدن پول نقد، ارزهای دیجیتال رسمی ظهور خواهند کرد و احتمالاً پیوند بین مردم و بانک های مرکزی قوی تر خواهد شد.