نمای کلی و مؤلفه های قرارداد گزینه

تعریف یک قرارداد گزینه نوعی قرارداد است که به دارنده حق می دهد ، اما نه تعهد ، خرید یا فروش دارایی زیرین را با قیمت مشخص در یا قبل از تاریخ مشخص می کند. دارایی اساسی می تواند موارد بسیاری از قبیل سهام ، کالا ، ارز ، نرخ بهره یا قطعه املاک و مستغلات باشد. توجه یک اصطلاح مهم در یک قرارداد گزینه ها است که به معنای تبادل چیزی برای ارزش دیگری است. در یک قرارداد گزینه ، خریدار در قالب پرداخت حق بیمه مورد توجه قرار می گیرد ، در حالی که فروشنده در قالب تسلیم فرصت فروش دارایی با قیمت بالاتر یا خرید دارایی با قیمت پایین تر ، مورد توجه قرار می گیرد. قراردادهای گزینه در بازارهای مالی در هر دو صرافی و بدون نسخه (OTC) معامله می شوند. قیمت گزینه در بازارهای مالی معمولاً توسط عوامل زیر تعیین می شود: قیمت دارایی اساسی ، قیمت اعتصاب ، تاریخ انقضا و نوع گزینه.

عناصر اصلی قرارداد گزینه ها عبارتند از:

• دارایی اساسی: این دارایی است که قرارداد گزینه به دارنده حق خرید یا فروش را به دارنده می دهد.
• قیمت اعتصاب: این قیمتی است که دارنده می تواند دارایی زیرین را خریداری یا بفروشد.
• تاریخ انقضا: این تاریخی است که قرارداد گزینه منقضی می شود.
• حق بیمه: این قیمت قرارداد گزینه است. هنگام خرید قرارداد توسط دارنده به فروشنده پرداخت می شود.
• قیمت ورزش: این قیمتی است که دارنده می تواند گزینه خود را برای خرید یا فروش دارایی زیرین اعمال کند.
• نوع گزینه: دو نوع گزینه وجود دارد ، گزینه های تماس و گزینه ها.

قراردادهای گزینه ها توضیح داده شده است

برای درک چگونگی عملکرد قراردادها در یک زمینه مالی ، بحث در مورد تفاوت بین گزینه تماس و گزینه PUT مهم است. یک گزینه تماس به دارنده این حق را می دهد که دارایی زیرین را با قیمت اعتصاب در تاریخ یا قبل از تاریخ انقضا خریداری کند. خریدار گزینه تماس امیدوار است که قیمت دارایی زیرین افزایش یابد تا آنها با فروش آن با قیمت بالاتر بتوانند سود کسب کنند. خریدار یک گزینه Put امیدوار است که قیمت دارایی زیرین کاهش یابد تا آنها بتوانند با خرید آن با قیمت پایین تر سود کسب کنند. هنگامی که شخصی وارد قرارداد گزینه ها می شود ، گفته می شود اگر در حال خرید گزینه تماس یا "کوتاه" هستند ، در صورت خرید گزینه Put "طولانی" هستند.

طرفین درگیر در قراردادهای گزینه ها نیز باید از زنجیره گزینه ها آگاه باشند. زنجیره گزینه ها لیستی از کلیه قراردادهای گزینه موجود برای یک دارایی اساسی خاص است. زنجیره گزینه ها تمام قیمت های اعتصاب مختلف و تاریخ انقضا را برای گزینه های تماس و گزینه های مختلف لیست می کند. توجه به این نکته حائز اهمیت است که زنجیرهای گزینه ها همیشه با فعال ترین قراردادهای گزینه در بالا نقل می شوند. فعال ترین قراردادها گزینه هایی با بیشترین حجم هستند. همچنین شایان ذکر است که وجود گزینه ها در هر هزینه قرارداد را یادداشت کنید. گزینه های هر قرارداد هزینه ای است که توسط یک کارگزار برای هر قرارداد گزینه ای که خریداری می کنید یا می فروشید ، ارزیابی می شود. برخی از کارگزاران همچنین یک کمیسیون جداگانه در مورد معاملات گزینه ها را ارزیابی می کنند ، که به طور معمول علاوه بر هزینه هر قرارداد ، درصدی از ارزش تجارت نیز هست.

قراردادهای گزینه ها انعطاف پذیری زیادی را برای معامله گران ارائه می دهند. این امر به این دلیل است که روش های مختلفی برای تجارت وجود دارد. برخی از استراتژی های گزینه مشترک عبارتند از: خرید تماس ، خرید یک بسته ، نوشتن تماس و نوشتن یک پست.

هنگام خرید تماس ، خریدار امیدوار است که قیمت دارایی زیرین افزایش یابد تا بتواند با استفاده از گزینه خود برای خرید دارایی با قیمت پایین تر و سپس فروش آن با قیمت بالاتر ، سود کسب کند. هنگام خرید یک بسته ، خریدار امیدوار است که قیمت دارایی زیرین سقوط کند تا بتواند با استفاده از گزینه خود برای فروش دارایی با قیمت بالاتر ، سود کسب کند و سپس آن را با قیمت پایین تر خریداری کند.

هنگام نوشتن تماس ، فروشنده امیدوار است که قیمت دارایی زیرین یکسان باشد یا سقوط کند تا بتواند حق بیمه را حفظ کند. اگر قیمت دارایی زیرین افزایش یابد ، ممکن است فروشنده مجبور شود دارایی را با قیمت پایین تر از آنچه در حال حاضر ارزش دارد بفروشد. هنگام نوشتن یک قرار دادن ، فروشنده امیدوار است که قیمت دارایی زیرین یکسان باشد یا افزایش یابد تا بتواند حق بیمه را حفظ کند. اگر قیمت دارایی زیرین کاهش یابد ، فروشنده ممکن است مجبور شود دارایی را با قیمت بالاتر از آنچه در حال حاضر ارزش دارد خریداری کند. قراردادهای گزینه ها معمولاً برای اهداف زیر استفاده می شوند:

• حدس و گمان: گزینه ها اغلب توسط سرمایه گذاران برای حدس و گمان در مورد آینده سهام یا دارایی دیگر استفاده می شود.
• Hedging: همچنین می توان از گزینه ها برای محافظت در برابر خسارات موجود در دارایی اساسی استفاده کرد.
• تولید درآمد: از گزینه ها می توان برای تولید درآمد از طریق فروش حق بیمه گزینه ها استفاده کرد.
• حفاظت از نمونه کارها: می توان از گزینه هایی برای محافظت از اوراق بهادار در برابر ضرر به دلیل نوسانات بازار استفاده کرد.

عناصر یک قرارداد گزینه در املاک و مستغلات

معامله مربوط به قرارداد گزینه و خرید املاک و مستغلات اغلب با نامه قصد آغاز می شود. نامه قصد غالباً طرح کلی قرارداد و معامله را ارائه می دهد اما یک قرارداد الزام آور نیست. اگر هر دو طرف با شرایط موافق باشند ممکن است یکی شود. پس از نامه قصد ، باید یک قرارداد کتبی نهایی ایجاد شود. این باید چند عنصر کلیدی در داخل آن داشته باشد. این قرارداد باید نام طرفین درگیر را ذکر کند ، آدرس ملکی را که خریداری می شود مشخص کند ، تاریخی را که باید خرید آن انجام شود مشخص کنید و قیمت خرید نهایی را مشخص کنید.

این چهار عنصر - یک قرارداد به صورت کتبی ، مکان ملک ، یک بازه زمانی و قیمت نهایی خرید - عناصر اصلی هستند که گزینه ای را در املاک و مستغلات تشکیل می دهند. بدون هر چهار مورد از این عناصر ، یک قرارداد گزینه املاک و مستغلات به طور کلی معتبر تلقی نمی شود. همچنین می توان اصطلاحات ویژه ای را در این قراردادها وجود داشت که ارزش آن مانند اصطلاح پول جدی است. این اصطلاح اغلب با پول سپرده در قراردادهای املاک و مستغلات رد و بدل می شود. سپرده پول جدی به طور مستقیم به فروشنده نمی رود بلکه در عوض تا تاریخ بسته شدن در سپرده نگه داشته می شود. پول جدی بسته به قرارداد ممکن است قابل استرداد باشد یا نباشد.

معمولاً مهم است که قبل از امضای آن ، یک وکیل به هر قرارداد گزینه نگاه کند. این امر به این دلیل است که معاملات املاک و مستغلات می تواند بسیار پیچیده باشد و ممکن است بندهایی در قرارداد وجود داشته باشد که ممکن است برای هر یک از طرفین به میزان قابل توجهی مضر باشد.

قرارداد گزینه چیست؟

مانی برای خرید یک مبدل جدید براق ، از Emporium اتومبیل Speedy بازدید کرد. مانی تحقیقات زیادی انجام نداد ، بنابراین وقتی فهمید که ماشین اسپرت که دوست دارد 100000 دلار به سمت بالا باشد ، می دانست که برای پرداخت هزینه آن باید تأمین مالی را تأمین کند.

مانی مجموعه جدید چرخ های خود را انتخاب کرد و پس از برخی مذاکرات سخت بینی ، وی توانست فروشنده ماشین تماس گرفته را متقاعد کند تا قیمت را به 99. 500 دلار کاهش دهد. اما ، او فقط 500 دلار برای ترک به عنوان پایین پرداخت در حالی که برای تأمین بودجه کار می کرد ، ترک کرد. فروشنده یک قرارداد گزینه ای را تهیه کرد که به مانی یک دوره 72 ساعته اجازه داد تا وام را برای مانده باقی مانده تأمین کند.

این قرارداد گزینه به یک خریدار و فروشنده اجازه می دهد تا برای فروش کالاها یا املاک و مستغلات قرارداد خود را وارد کند ، اما این فروش مانند یک بازه زمانی یا یک اقدام به شرایط خاصی بستگی دارد. این ممکن است تأمین اعتبار یا گذر از بازرسی خانه در فروش املاک و مستغلات باشد. همانطور که از این شرایط دلالت دارد ، به یک طرف فرصتی می دهد تا در یک نقطه بعدی همانطور که در قرارداد مشخص شده است ، بخرد. البته این شرایط و شرایط دیگر باید در قرارداد نوشته شود.

به عنوان مثال ، اگر خریدار قول خود را برای تأمین اعتبار تأمین مالی تا تاریخ مشخص شده در قرارداد انجام ندهد ، فروشنده ممکن است سپرده خود را حفظ کند. بند این طبیعت باید در قرارداد نوشته شود. اگر فروشنده Speedy در حالی که تحت قرارداد با مانی است ، ماشین را به یک خریدار دیگر بفروشد ، فروشنده ممکن است مشمول نقض قرارداد باشد ، یا عدم تحقق وعده های قرارداد. لازم به ذکر است که قراردادهای گزینه به طور معمول در معاملات املاک و مستغلات مورد استفاده قرار می گیرند و شامل تمام عناصر یک قرارداد منظم هستند.

برای بررسی ، یک قرارداد معمولی شامل شش عنصر است:

1. پیشنهاد ارائه شده توسط وعده دهنده
2. پذیرش توسط وعده دهنده
3. توجه ، یا مبادله یک چیز ارزشمند برای دیگری
4. متقابل طرفین
5. ظرفیت ذهنی یا قانونی برای ورود به قرارداد
6. اصطلاحات قانونی قابل قبول

یک قرارداد گزینه شامل همه عناصر یکسان و چند مورد دیگر است.