بزرگترین راز ثروت در تاریخ

کارل مارکس. حجم سرمایه یک

قسمت هشتم: تجمع بدوی

فصل بیست و شش: راز تجمع بدوی

ما دیده ایم که چگونه پول به سرمایه تغییر می کند. چگونه از طریق سرمایه مازاد سرمایه ساخته می شود ، و از سرمایه مازاد بیشتر است. اما تجمع سرمایه پیش فرض ارزش مازاد است. ارزش مازاد تولید سرمایه داری را پیش بینی می کند. تولید سرمایه داری پیش از وجود توده های قابل توجهی از سرمایه و قدرت نیروی کار در دست تولید کنندگان کالاها پیش بینی می کند. بنابراین ، به نظر می رسد که کل حرکت به یک دایره شرور تبدیل می شود ، که از این طریق فقط با فرض تجمع بدوی (تجمع قبلی آدام اسمیت) قبل از تجمع سرمایه داری می توانیم بدست آوریم. تجمع نه نتیجه شیوه تولید سرمایه داری ، بلکه نقطه شروع آن است.< Pan> بزرگترین راز ثروت در تاریخ

کارل مارکس. حجم سرمایه یک

قسمت هشتم: تجمع بدوی

فصل بیست و شش: راز تجمع بدوی

ما دیده ایم که چگونه پول به سرمایه تغییر می کند. چگونه از طریق سرمایه مازاد سرمایه ساخته می شود ، و از سرمایه مازاد بیشتر است. اما تجمع سرمایه پیش فرض ارزش مازاد است. ارزش مازاد تولید سرمایه داری را پیش بینی می کند. تولید سرمایه داری پیش از وجود توده های قابل توجهی از سرمایه و قدرت نیروی کار در دست تولید کنندگان کالاها پیش بینی می کند. بنابراین ، به نظر می رسد که کل حرکت به یک دایره شرور تبدیل می شود ، که از این طریق فقط با فرض تجمع بدوی (تجمع قبلی آدام اسمیت) قبل از تجمع سرمایه داری می توانیم بدست آوریم. تجمع نه نتیجه شیوه تولید سرمایه داری ، بلکه نقطه شروع آن است. بزرگترین راز ثروت در تاریخ

کارل مارکس. حجم سرمایه یک

قسمت هشتم: تجمع بدوی

فصل بیست و شش: راز تجمع بدوی

ما دیده ایم که چگونه پول به سرمایه تغییر می کند. چگونه از طریق سرمایه مازاد سرمایه ساخته می شود ، و از سرمایه مازاد بیشتر است. اما تجمع سرمایه پیش فرض ارزش مازاد است. ارزش مازاد تولید سرمایه داری را پیش بینی می کند. تولید سرمایه داری پیش از وجود توده های قابل توجهی از سرمایه و قدرت نیروی کار در دست تولید کنندگان کالاها پیش بینی می کند. بنابراین ، به نظر می رسد که کل حرکت به یک دایره شرور تبدیل می شود ، که از این طریق فقط با فرض تجمع بدوی (تجمع قبلی آدام اسمیت) قبل از تجمع سرمایه داری می توانیم بدست آوریم. تجمع نه نتیجه شیوه تولید سرمایه داری ، بلکه نقطه شروع آن است.

این تجمع ابتدایی در اقتصاد سیاسی تقریباً همان بخش گناه اصلی در الهیات را بازی می کند. آدم سیب را گاز گرفت و پس از آن گناه بر نژاد بشر افتاد. منشأ آن قرار است وقتی به عنوان حکایتی از گذشته گفته می شود توضیح داده شود. در مواقعی که مدتها از بین رفته بود ، دو نوع از مردم وجود داشت. یکی ، کوشا ، باهوش ، و مهمتر از همه ، نخبگان ناخوشایند ؛دیگری ، رگال های تنبل ، صرف ماده خود و موارد دیگر ، در زندگی شورش. افسانه گناه اصلی کلامی به ما می گوید که چگونه انسان محکوم شد که نان خود را در عرق ابرو خود بخورد. اما تاریخ گناه اصلی اقتصادی به ما نشان می دهد که افرادی هستند که این امر به هیچ وجه ضروری نیست. بیخیال! بدین ترتیب تصویب شد که نوع قبلی ثروت را جمع می کند ، و نوع دوم در آخر چیزی برای فروش جز پوست خودشان نداشت. و از این گناه اصلی ، فقر اکثریت بزرگی را به خود اختصاص می دهد که علی رغم تمام کار خود ، تاکنون چیزی برای فروش خود ندارد و ثروت معدودی که به طور مداوم افزایش می یابد اگرچه مدت هاست که کار خود را متوقف کرده اند. چنین کودکانه بودن ناخوشایند هر روز در دفاع از املاک به ما موعظه می شود. M. Thiers ، به عنوان مثال ، این اطمینان را داشت که آن را با تمام افتخار یک دولتمرد به مردم فرانسه ، یک بار Spirituel ، تکرار کند. اما به محض اینکه مسئله محصولات زراعی املاک بالا می رود ، این وظیفه مقدس می شود که غذای معنوی شیرخوار را اعلام کنیم به عنوان یک چیز مناسب برای همه سنین و در تمام مراحل توسعه. در تاریخ واقعی این بدنام است که فتح ، بردگی ، سرقت ، قتل ، به طور خلاصه زور ، نقش بزرگی را بازی می کند. در سالنامه های مناقصه اقتصاد سیاسی ، بت پرستی از زمان بسیار یادبود سلطنت می کند. درست و "کار" از همه زمان تنها وسیله غنی سازی بود ، البته سال جاری همیشه استثنا می شد. در حقیقت ، روشهای تجمع بدوی چیزی جز بت پرستی است.

به خودی خود پول و کالاها سرمایه بیشتری از وسایل تولید و معیشت ندارند. آنها می خواهند به سرمایه تبدیل شوند. اما این تحول خود فقط می تواند در شرایط خاصی اتفاق بیفتد که در این مرکز قرار دارد ، یعنی دو نوع بسیار متفاوت از کالاهای کالا باید رو در رو و در تماس باشند. از یک طرف ، صاحبان پول ، وسایل تولید ، وسایل معیشت ، که مشتاق افزایش مبلغ ارزشهای خود هستند ، با خرید قدرت کار دیگران. از طرف دیگر ، کارگران آزاد ، فروشندگان قدرت کار خود و بنابراین فروشندگان کار. کارگران آزاد ، به معنای مضاعف که نه خودشان بخشی از وسایل تولید را تشکیل نمی دهند ، مانند مورد برده ها ، باندین ، و ج. ، و نه وسایل تولید متعلق به آنها هستند ، مانند مورد دهقان-مالکین ؛بنابراین ، آنها بدون هیچ وسیله ای برای تولید خود عاری از بدون کنترل هستند. با این قطبش بازار کالاها ، شرایط اساسی تولید سرمایه داری ارائه می شود. سیستم سرمایه داری ، جدایی کامل کارگران از همه املاک را به وسیله ای که از طریق آن می توانند کار خود را تحقق بخشند ، فرض می کند. به محض اینکه تولید سرمایه داری یک بار روی پاهای خود قرار می گیرد ، نه تنها این جدایی را حفظ می کند بلکه آن را در مقیاس گسترده ای بازتولید می کند. بنابراین ، این روند که راه سیستم سرمایه داری را پاک می کند ، نمی تواند کسی نباشد جز فرایندی که از کارگر در اختیار داشتن وسایل تولید خود دور می شود. فرایندی که از یک سو ، وسایل اجتماعی امرار معاش و تولید را به سرمایه تبدیل می کند ، از سوی دیگر ، تولید کنندگان فوری به کارگران دستمزد. بنابراین ، به اصطلاح تجمع بدوی ، چیزی غیر از روند تاریخی طلاق تولیدکننده از وسایل تولید نیست. این به عنوان ابتدایی به نظر می رسد ، زیرا مرحله ماقبل تاریخ سرمایه و نحوه تولید مربوط به آن را تشکیل می دهد.